شمارهٔ ۳۷۳

هوش مصنوعی: به خاطر بی‌احترامی‌هایی که به من کرده‌ای، دیگر به میهمانی‌ات نمی‌روم تا کسی از وضعیت نابه‌هام آگاه نشود.

هوش مصنوعی: وقتی به کسی نگاه می‌کنم، این احساس را دارم که نمی‌توانم جبران کنم؛ این حالت انفعال من باعث شده که از نگاه مردم خجالت بکشم.

هوش مصنوعی: من ناامیدم و دیگر اجازه نده که خون من بریزد، زیرا تو با لطف و مهربانی‌ات به من امید داده‌ای.

هوش مصنوعی: تو همان دوستی هستی که زمانی با من مهربان بودی، حالا اما با دلی پر از غم و اندوه، همراهم شده‌ای.

هوش مصنوعی: تو که در حال پرسش از حال و روز من هستی و می‌بینی که چقدر زار و بی‌نوا هستم، باید بدانی که این حالت من را تو به این روز انداختی.