شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: با وجود اینکه می‌دانم که تو ناراحت می‌شوی و اوضاع سخت می‌شود، اگر تلاش نکنی و بی‌وقفه از راه‌های مختلف ورود به قلب من را جستجو نکنی، هیچ نتیجه‌ای نخواهی گرفت.

هوش مصنوعی: کسی باید همچون فانوسی باشد که از زیبایی‌ها پاسداری کند، زیرا اینBeauty به اندازه‌ای اهمیت دارد که در جمع دیگران، مانند شمعی در محفل به روشنی می‌درخشد.

هوش مصنوعی: یک راهی مشخص برای جان ما بفرست که آن نگاه تو ما را به سمت خود دعوت کند و جایی برای سکونت در دل ما فراهم آورد.

هوش مصنوعی: اگر به چشمان امید خود آسیب برسانی، نباید زمین کوی تو را بپاشم؛ زیرا اشک‌های ما می‌تواند آنجا را گل کند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که انجام دادی، عذرخواهی‌اش مسأله‌ای نیست؛ چشم‌ها روزی اگر مقابل هم قرار بگیرند، همه چیز مشخص خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر انسان به سرعت با کسی که دوست دارد دیدار کند و در این میان کم توجهی و فاصله‌ای وجود داشته باشد، چشمانش به خاطر آن دیدار و احساساتش پر از اشک و غم خواهد شد.

هوش مصنوعی: دوست با دقت و احتیاط عمل می‌کند تا به هدفش برسد، چرا که هرگونه غفلت ممکن است باعث شود که شکارچی هنگام کمین، به دام بیفتد و دچار آسیب شود.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی چشمانت را به‌گونه‌ای خاص می‌ستایند و من به خاطر ناز و غنج خود در نهایت موفق شدم و هیچ چیز نمی‌تواند این حقیقت را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: گل تازگی و زیبایی دارد، اما به بلبل بگو که خوشی‌اش به خاطر زیبایی و رنگ صبحگاهی‌اش زودگذر است و به زودی از بین می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر دل انسان دیوانه و بی‌تاب شود، می‌توان با صبر و تحمل آن را آرام کرد. من تصمیم دارم که به مدت یک هفته به دل خود اجازه ندهم که آزادانه عمل کند تا دوباره به حالت عاقلانه و متعادل خود برگردد.

هوش مصنوعی: عشق و شیدایی چه فایده‌ای دارد، ای وحشی! جز آنکه به ناکامی و ناامیدی بینجامد، از خودرایی و خودخواهی دیگران چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟