شمارهٔ ۱۳۳

وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۳

اینست کزو رخنه به کاشانهٔ من شد

تاراجگر خانهٔ ویرانه من شد

اینست که می‌ ریخت به پیمانهٔ اغیار

خون ریخت چو دور من و پیمانهٔ من شد

اینست که چشم تر من ابر بلا ساخت

سیل آمد و بنیاد کن خانهٔ من شد

اینست که چون دید پریشانی من ، گفت :

وحشی مگر اینست که دیوانهٔ من شد

شمارهٔ ۱۳۲: ملول از زهد خویشم ساکن میخانه خواهم شد شمارهٔ ۱۳۴: خوش آن کو غنچه سان با گلعذاری همنشین باشد

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

اینست کزو رخنه به کاشانهٔ من شد

تاراجگر خانهٔ ویرانه من شد

اینست که می‌ ریخت به پیمانهٔ اغیار

خون ریخت چو دور من و پیمانهٔ من شد

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که کسی که به دیگران توجه می‌کند و نگاهی به زندگی آنان دارد، در واقع خون خود را به هدر داده و به تناقضی دچار شده است. وقتی شخصی از خود به دور می‌شود و به چیزهای دیگر می‌نگرد، زندگی‌اش عذاب‌آور و تلخ می‌شود. در نهایت، اشاره به این دارد که خود فرد باید در مرکز توجهش قرار گیرد و نه دیگران.

اینست که چشم تر من ابر بلا ساخت

سیل آمد و بنیاد کن خانهٔ من شد

هوش مصنوعی: چشمانم که پر از اشک است، مانند ابری شده‌اند که طوفانی به همراه دارد و سیل به راه انداخته و خانه‌ام را ویران کرده است.

اینست که چون دید پریشانی من ، گفت :

وحشی مگر اینست که دیوانهٔ من شد

هوش مصنوعی: وقتی که او پریشانی و بی‌تابی مرا دید، گفت: آیا این وضعیت من باعث دیوانه شدن تو شده است؟