خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

کوهی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : تخم هوس مکارید در خاکدان دنیا

شمارهٔ ۲ : در خفا و در ملا دیدم خدا

شمارهٔ ۳ : جان ها فدای دیدن دیدار بوالوفا

شمارهٔ ۴ : برای آنکه ظاهر گردد اسما

شمارهٔ ۵ : ما ذره‌ایم پیشت ای آفتاب جان‌ها

شمارهٔ ۶ : جهت مر جسم را باشد نه جان را

شمارهٔ ۷ : ما نمی بینیم جز ذات خدا

شمارهٔ ۸ : ازگلستان جنان آمد صبا

شمارهٔ ۹ : شب رفته ایم در سر زلف توچون صبا

شمارهٔ ۱۰ : سوختم پروانه سان از شمع رخسار شما

شمارهٔ ۱۱ : چون پریشان است زلف یار ما

شمارهٔ ۱۲ : از هر که گلبن بینند روی جان را

شمارهٔ ۱۳ : به یدین او سرشت چون گل ما

شمارهٔ ۱۴ : ایکه اندر ذات پاکت نیست چونی و چرا

شمارهٔ ۱۵ : دیده ام آن ماه را در نیم شب

شمارهٔ ۱۶ : دوشم از غیب میرسید خطاب

شمارهٔ ۱۷ : گر من از عشق جگر خوار بنالم چه عجب

شمارهٔ ۱۸ : دارم از خان وصال یار امید نصیب

شمارهٔ ۱۹ : هست آن آفتاب ماه نقاب

شمارهٔ ۲۰ : دوش می آمد بگوش جانم از حضرت خطاب

شمارهٔ ۲۱ : دل چو شستم ز غیر نقش ادب

شمارهٔ ۲۲ : هستم از لعل تو در آتش و آب

شمارهٔ ۲۳ : از شمع ماه روی تو پر زیور آفتاب

شمارهٔ ۲۴ : خوانده ام از عنده ام الکتاب

شمارهٔ ۲۵ : دیده دل بر گشادم همچو ماه و آفتاب

شمارهٔ ۲۶ : هر صبا از چرخ آمد آفتاب مه نقاب

شمارهٔ ۲۷ : ظل ممدود سر زلف تو چون بر سر ماست

شمارهٔ ۲۸ : شام معراجی که زلف یار ماست

شمارهٔ ۲۹ : دلم آئینه آن دلستان است

شمارهٔ ۳۰ : ماه رخسار شما خورشید پر انوار ما است

شمارهٔ ۳۱ : ذات و صفات در نظر عارفان یکی است

شمارهٔ ۳۲ : رندی و شب روی به دو عالم چکار ماست

شمارهٔ ۳۳ : دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت

شمارهٔ ۳۴ : زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت

شمارهٔ ۳۵ : همسایه آفتاب ماه است

شمارهٔ ۳۶ : نیست گر بر سر زلفین توام سود انیست

شمارهٔ ۳۷ : مه و خورشید روی ما عیان است

شمارهٔ ۳۸ : به خدا پیش جمله ذرات

شمارهٔ ۳۹ : لوح محفوظ در جبین شما است

شمارهٔ ۴۰ : تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست

شمارهٔ ۴۱ : ذات حق از لا و الا برتر است

شمارهٔ ۴۲ : آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت

شمارهٔ ۴۳ : از گل روی تو باغ دل ما خندان است

شمارهٔ ۴۴ : موج دریا نیست دریا عین ما است

شمارهٔ ۴۵ : بر رخ میان قطره دریا وجود ما است

شمارهٔ ۴۶ : جمالش را جلال آئینه دار است

شمارهٔ ۴۷ : تا ز رخ آن مه لقا زلفین مشکین برگرفت

شمارهٔ ۴۸ : ما بدانیم که خوبی چو تو در عالم نیست

شمارهٔ ۴۹ : کون جامع جسم و جان آدم است

شمارهٔ ۵۰ : جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغها است

شمارهٔ ۵۱ : زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان است

شمارهٔ ۵۲ : هر که دیوانه رخسار پریرویان نیست

شمارهٔ ۵۳ : آن مه ترک چون گل خنده زنان دی بدمست

شمارهٔ ۵۴ : دست عشق آمد گریبانم گرفت

شمارهٔ ۵۵ : دیده تا رخساره دلدار را دیدن گرفت

شمارهٔ ۵۶ : دیده خونبار را دیدار خوبان آرزوست

شمارهٔ ۵۷ : دوش در میخانه ما رفتیم مست و می پرست

شمارهٔ ۵۸ : دل من در بر دلدار چو گفت الله دوست

شمارهٔ ۵۹ : جانم از صبح ازل چون دیده بر دیدار داشت

شمارهٔ ۶۰ : مائیم بر صفات و صفات تو عین ما است

شمارهٔ ۶۱ : آن دلربا که در دو جهانش نظیر نیست

شمارهٔ ۶۲ : عکس لعل لبت ای دوست چو در جان من است

شمارهٔ ۶۳ : میان ما و او ره در میان است

شمارهٔ ۶۴ : سواد اعظم آن خال سیاه است

شمارهٔ ۶۵ : روشنی در چشم ما از روی آن مه پیکر است

شمارهٔ ۶۶ : ذات حق روشن است در آیات

شمارهٔ ۶۷ : درد جان داریم درمان الغیاث

شمارهٔ ۶۸ : دارم از ترک برسر خود تاج

شمارهٔ ۶۹ : تا رود جان بجانب معراج

شمارهٔ ۷۰ : ساقی بجام باده گلرنگ در صباح

شمارهٔ ۷۱ : برداشتیم از کف ساقی روح راح

شمارهٔ ۷۲ : تا نهادم بخاک آن کو رخ

شمارهٔ ۷۳ : اگر خدا بنماید جمال بی برزخ

شمارهٔ ۷۴ : شبی بودم چو مه پهلوی خورشید

شمارهٔ ۷۵ : چو دل ز آئینه جان زنگ بزدود

شمارهٔ ۷۶ : اهل دل در دیده روی دل‌ستان را دیده‌اند

شمارهٔ ۷۷ : عارفانی که با خدا باشند

شمارهٔ ۷۸ : تا غمزه شوخ تو بما جنگ برآورد

شمارهٔ ۷۹ : واجب و ممکن بهم پیوسته اند

شمارهٔ ۸۰ : چشم نیرنگ باز پی مرود

شمارهٔ ۸۱ : بنور پاک تو چشم دلم چو بینا شد

شمارهٔ ۸۲ : خوش حال آن کسانی کز دام تن رهیدند

شمارهٔ ۸۳ : چشمم از جور یار می گرید

شمارهٔ ۸۴ : به قامت گلرخان سرو روانند

شمارهٔ ۸۵ : دل من بی جگری کرد و بجانان نرسید

شمارهٔ ۸۶ : ز رویت ماه تابان آفریدند

شمارهٔ ۸۷ : صوت نقاره ونی و سرناو چنگ و عود

شمارهٔ ۸۸ : هر که را زلف چو زنجیر تو دیوانه کند

شمارهٔ ۸۹ : وحدت چو احد نمود واحد

شمارهٔ ۹۰ : عقل کل در کُنه ادراک تو ره گم می‌کند

شمارهٔ ۹۱ : بذات آنکه ما را جسم و جان داد

شمارهٔ ۹۲ : سرو گل چهره اگر بند قبا بگشاید

شمارهٔ ۹۳ : صفا در خانه دل را که یار صاف می‌آید

شمارهٔ ۹۴ : هر که شهوت بکشد روح مجرد باشد

شمارهٔ ۹۵ : از جیب عدم وجود سر زد

شمارهٔ ۹۶ : سحر که بوی گل کز جانب گلزار میآید

شمارهٔ ۹۷ : بیاد لعل تو خون دلم شراب شود

شمارهٔ ۹۸ : آن جگر گوشه دل از ما به لب میگون برد

شمارهٔ ۹۹ : از لعل یار باده ما خوشگوار شد

شمارهٔ ۱۰۰ : عدم ضد وجود آمد به بینید

شمارهٔ ۱۰۱ : ترک عشق رخ زیبا پسران نتوان کرد

شمارهٔ ۱۰۲ : در عدم پیوست اظهار وجود

شمارهٔ ۱۰۳ : ایدل عدم تملیک در سلک وجود آمد

شمارهٔ ۱۰۴ : بط حرصم بمرد و بلبلان شد

شمارهٔ ۱۰۵ : ماه روی تو مرا نور بصر میگردد

شمارهٔ ۱۰۶ : بفضل صانع کون فیکون شدم موجود

شمارهٔ ۱۰۷ : صبا که شام و سحر مشکبار می آید

شمارهٔ ۱۰۸ : بوسه می خواهم و لعلت چو شکر میخندد

شمارهٔ ۱۰۹ : زلف تو شب بدیده دیدار در رود

شمارهٔ ۱۱۰ : یحبهم و یحبونه چرا فرمود

شمارهٔ ۱۱۱ : شمع روی تو دلمرا چو بجان میسوزد

شمارهٔ ۱۱۲ : عارفان میخانه را فردوس اعلی گفته اند

شمارهٔ ۱۱۳ : دمید صبح سعادت بطالع مسعود

شمارهٔ ۱۱۴ : حبذا مستی که در میخانه ساغر میکشد

شمارهٔ ۱۱۵ : در شام صبح صادق دیدم که سر بر آورد

شمارهٔ ۱۱۶ : آن جام جهان جهان نماید

شمارهٔ ۱۱۷ : صبح صادق حجاب صانع شد

شمارهٔ ۱۱۸ : دل دهان در دهان او دارد

شمارهٔ ۱۱۹ : سرو از قد تو در باغ گل اندام آمد

شمارهٔ ۱۲۰ : دل که با درد غم عشق تو محرم گردد

شمارهٔ ۱۲۱ : کجا رفتند یارانی که بودند

شمارهٔ ۱۲۲ : مه و خورشید روی ذره پرور

شمارهٔ ۱۲۳ : ماه رویت آفتاب است ای پسر

شمارهٔ ۱۲۴ : از بدو نیک و نیک و بد بگذر

شمارهٔ ۱۲۵ : مژه ام شد قلم وچشم دوات ای دلبر

شمارهٔ ۱۲۶ : ای دل دیوانه از اندوه جانان غم مخور

شمارهٔ ۱۲۷ : دل از محبت دنیا و آخرت بردار

شمارهٔ ۱۲۸ : عنقای دلم بنوک منقار

شمارهٔ ۱۲۹ : خدا چون ظاهر و پیدا است امروز

شمارهٔ ۱۳۰ : شبی از غیر آن ماه دل افروز

شمارهٔ ۱۳۱ : کلوخ جسم را در آب انداز

شمارهٔ ۱۳۲ : حق دمید اندر تن آدم نفس

شمارهٔ ۱۳۳ : نیست جز ذات خدا پیدا و پنهان هیچکس

شمارهٔ ۱۳۴ : عشق داریم بدیدار تو ایجان بهوس

شمارهٔ ۱۳۵ : تا شدم از آه دل در عشق او آتش نفس

شمارهٔ ۱۳۶ : ختم قرآن خدا هست از این رو برناس

شمارهٔ ۱۳۷ : سر زلفین تو شد رشته جان همه کس

شمارهٔ ۱۳۸ : ایدل از درد و غم جانان مپرس

شمارهٔ ۱۳۹ : چون تو میدانی ز درد ما مپرس

شمارهٔ ۱۴۰ : ما نگردیم ز سودای پریرویان بس

شمارهٔ ۱۴۱ : جان که شد دیوانه دل تدبیر باید کردنش

شمارهٔ ۱۴۲ : عین یکدیگر بدیدم ابتدا و انتهاش

شمارهٔ ۱۴۳ : آمد آن دلبر قلندر روش

شمارهٔ ۱۴۴ : دارم از رنگ رخت در دل و در جان آتش

شمارهٔ ۱۴۵ : هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش

شمارهٔ ۱۴۶ : او را بدو چشم او در ز دیده همی بینش

شمارهٔ ۱۴۷ : دلم در بند زلف تست ای دلبر مرنجانش

شمارهٔ ۱۴۸ : آن ماه در آمد از درم دوش

شمارهٔ ۱۴۹ : مگریز از بلا بجوی خلاص

شمارهٔ ۱۵۰ : از حجب های تعین دل اگر یافت خلاص

شمارهٔ ۱۵۱ : جوهر آمد جان و جسم ما عرض

شمارهٔ ۱۵۲ : از اضافات کرده ایم اسقاط

شمارهٔ ۱۵۳ : جمله توئی و من نیم نیست در این میان غلط

شمارهٔ ۱۵۴ : لوح محفوظ است اسم الحفیظ

شمارهٔ ۱۵۵ : سوختم از آتش رخسار مه رویان چو شمع

شمارهٔ ۱۵۶ : همچو روغن سوخت جانم تا شدی روشن چو شمع

شمارهٔ ۱۵۷ : هزاران آفرین بر صنع صانع

شمارهٔ ۱۵۸ : کار دنیا همه زرق است و فریب است صداع

شمارهٔ ۱۵۹ : صبح چون شعله خورشید برآورد شعاع

شمارهٔ ۱۶۰ : ما چو داریم بسرو قد دلدار طمع

شمارهٔ ۱۶۱ : دارم از زلف و خال تو در دل هزار داغ

شمارهٔ ۱۶۲ : باشد ز سرو قد تو خرم های باغ

شمارهٔ ۱۶۳ : دلم خود جان جان شد باده صاف

شمارهٔ ۱۶۴ : دوش بخواب دیده ام حضرت شحنة النجف

شمارهٔ ۱۶۵ : حیدر آسا جان کافر کیش در روز مصاف

شمارهٔ ۱۶۶ : هر که شد کشتهٔ شهوت نشود زندهٔ عشق

شمارهٔ ۱۶۷ : ما چو گشتیم به تیر مژه یار عاشق

شمارهٔ ۱۶۸ : بحسن خود شد او دلدار عاشق

شمارهٔ ۱۶۹ : بررخ جامع میان خلق و حق

شمارهٔ ۱۷۰ : هستم از علم نظر دانای حق

شمارهٔ ۱۷۱ : همچو مه دیدم شبی دیدار عشق

شمارهٔ ۱۷۲ : روحم از عالم امر است و تن از عالم حق

شمارهٔ ۱۷۳ : تا ببیند او خم ابروی آن مه یک به یک

شمارهٔ ۱۷۴ : دارد از جان و دل ما لعل او صد گونه رنگ

شمارهٔ ۱۷۵ : زمین وانجم و خورشید و ماه تا افلاک

شمارهٔ ۱۷۶ : نظر دارد بسوی ما شه عیار تنها یک

شمارهٔ ۱۷۷ : حله حور بود فصل بهاران کپنک

شمارهٔ ۱۷۸ : روح اگر از چاه تن افتاد بر اوج فلک

شمارهٔ ۱۷۹ : آتش و آبست و لعل و سیم و زر در جان سنگ

شمارهٔ ۱۸۰ : ای رخت شمع تابخانه دل

شمارهٔ ۱۸۱ : روی آن ماه چو خورشید عیانست ای دل

شمارهٔ ۱۸۲ : از روی حسن معنی جانرا بتی است مایل

شمارهٔ ۱۸۳ : خسبیده چند مانی در جامه خواب غافل

شمارهٔ ۱۸۴ : بیجان و تن دلم شد با وصل یار واصل

شمارهٔ ۱۸۵ : من درد کش باده صهبای الستم

شمارهٔ ۱۸۶ : دلبرا جانب ارباب وفا بگشا چشم

شمارهٔ ۱۸۷ : حرف اسرار ازل بر دل خود خوانا چشم

شمارهٔ ۱۸۸ : گرچه چون پروانه از شمع وصالت سوختم

شمارهٔ ۱۸۹ : ترک سودای دین و دنیا کن

شمارهٔ ۱۹۰ : بسته ام زنار کبری بر میان

شمارهٔ ۱۹۱ : کشف شد اسرار پیدا و نهان

شمارهٔ ۱۹۲ : چه حکمت بود ما را آفریدن

شمارهٔ ۱۹۳ : خط ریحان تو از نسترن آمد بیرون

شمارهٔ ۱۹۴ : سلام الله ای خورشید تابان

شمارهٔ ۱۹۵ : یار چون از زلف کج آویخت ما را سرنگون

شمارهٔ ۱۹۶ : او در اعیان ثابت و اعیان در او

شمارهٔ ۱۹۷ : دلا از خویش شو پنهان و میرو

شمارهٔ ۱۹۸ : مرکز عرش است دل خال سیه همتای او

شمارهٔ ۱۹۹ : لن تنالوا البر حتی تنفقوا

شمارهٔ ۲۰۰ : بیا ای دوست دیداری از این سو

شمارهٔ ۲۰۱ : کوته نمی شود سخن ما به گفتگو

شمارهٔ ۲۰۲ : تا به گرد گل ز سنبل زلف پیدا کرده‌ای

شمارهٔ ۲۰۳ : دیده ام در دل و جان روی تو را دزدیده

شمارهٔ ۲۰۴ : زلفت گشاده عنبر سارا گره گره

شمارهٔ ۲۰۵ : بگذر از فکر و ذکر و اندیشه

شمارهٔ ۲۰۶ : هست اوجان من وجان همه

شمارهٔ ۲۰۷ : بلبل و قمری و کبک و فاخته

شمارهٔ ۲۰۸ : مه ما هست چارده ساله

شمارهٔ ۲۰۹ : سلطان عشق خیمه چو در لامکان زده

شمارهٔ ۲۱۰ : دلم از درد تو فریاد برآورد که آه

شمارهٔ ۲۱۱ : آفتاب منی و ماه همه

شمارهٔ ۲۱۲ : برآمد آفتاب روی آن ماه

شمارهٔ ۲۱۳ : آتش عشق بتان هر دو جهان را سوخته

شمارهٔ ۲۱۴ : بر تو باد ای جان که دل داری نگاه

شمارهٔ ۲۱۵ : آفتاب لایزال است او و عالم همچو ماه

شمارهٔ ۲۱۶ : بر دوخت دلم ز ما سوالله

شمارهٔ ۲۱۷ : دلا چون محرم روز الستی

شمارهٔ ۲۱۸ : دوش از صومعه در میکده رفتم سحری

شمارهٔ ۲۱۹ : نعره زن مرغ سحر گفت بباد سحری

شمارهٔ ۲۲۰ : ز حد نه فلک تا گاه و ماهی

شمارهٔ ۲۲۱ : آشکارا و نهان ماتوئی

شمارهٔ ۲۲۲ : در تو حیرانم که چونم ساختی

شمارهٔ ۲۲۳ : آفتابی و ماه می طلبی

شمارهٔ ۲۲۴ : در فنای فقر دیرینم توئی

شمارهٔ ۲۲۵ : زلف را تا بر مه رو در نقاب انداختی

شمارهٔ ۲۲۶ : باده را نشأیست روحانی

شمارهٔ ۲۲۷ : گفت رحمان با حمد عربی

شمارهٔ ۲۲۸ : از قدم تا فرق زیبا آمدی

شمارهٔ ۲۲۹ : نمود صبح سعادت ز غیب دیداری

شمارهٔ ۲۳۰ : روی چو آفتاب و مه داری

شمارهٔ ۲۳۱ : هست گردانید ما را از جهان نیستی

شمارهٔ ۲۳۲ : گر شبی آنماه با زلف پریشان آمدی

شمارهٔ ۲۳۳ : هر دم بشکل دیگر دید ار مینمائی

شمارهٔ ۲۳۴ : ای که منظور و برخود ناظری

شمارهٔ ۲۳۵ : باد و گیسوی سیاه عنبری