شمارهٔ ۲۲۵

هوش مصنوعی: وقتی که موهای خود را بر روی صورت زیبایت پوشاندی، چشمان من را پشت پرده‌های فراوانی پنهان کردی.

هوش مصنوعی: من در اشک‌های خود غوطه‌ور شدم تا تو را ببینم، همچون نوری که از چهره‌ات در آب منعکس می‌شود.

هوش مصنوعی: دل‌های مشتاقان در آتش عشق سوزانده شدند، ای ساقی! تو کتاب حقیقت را برای مستان کنار گذاشتی.

هوش مصنوعی: در روز بعد از تو خواستم بوسه‌ای بگیرم، ولی تو با سوالی عجیب جوابم را ندادید.

هوش مصنوعی: در آب و آتش به شدت رنج کشیدی و حالا انسان در میان چمن، همچنان با ناله‌های نی، چنگ و رباب، احساساتش را بروز می‌دهد.