شمارهٔ ۱۳۹

هوش مصنوعی: چون تو از رنج‌ها و مشکلات ما آگاه هستی، نیازی به پرسش از آن‌ها نیست. همچنین از ناله‌ها و غم‌های شب‌ها خبری نبر.

هوش مصنوعی: عشق و شوق تو باعث شده که جان‌ها به زلف تو گره بخورند، پس دیگر درباره این جنون و اشتیاق سوال نکن.

هوش مصنوعی: ای مردم، شما برای من همچون چشم هستید و در دریا چون خون در چشمانم، نباید از من بپرسید که از اشک‌هایم چه خبر است.

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی چشم و موی محبوب را دیدی، دیگر درباره‌ی آشفتگی و هیاهو سؤالی نکن.

هوش مصنوعی: بگو او تنها خداست و وصفش این چنین است. آه، از شاهد یکتای حقیقت سوال نکن.

هوش مصنوعی: دوست من مانند نی است و جان او نیز مانند صدای آن است. مثل نی بنوازش و از حال او نپرس.

هوش مصنوعی: درد و زیبایی اوست که می‌تواند زندگی بخشد و جان انسان را بگیرد. از یحیی که جان را به مردگان می‌دهد، چیزی نپرس.

هوش مصنوعی: ابروی او مانند قوس و قزح است و شب زلفش هم بسیار زیباست؛ در زیباترین حالت خود، نیازی به پرسیدن از راز و زیبایی او نیست.

هوش مصنوعی: مصطفی را همچون ماه کامل معرفی کرده‌اند، پس درباره تفسیر آن و ویژگی‌هایش سوال نکن.

هوش مصنوعی: هر چیزی که اتفاق نمی‌افتد، تنها به خاطر این است که چیزی دیگر نیز اتفاق نیفتاده است. بنابراین، از این دو واژه سوال مکن و درک کن که با هم معنا پیدا می‌کنند.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که روح و جان من در وجود انسان دمیده شده است، بنابراین بهتر است در داستان‌هایی که به مرور زمان روایت می‌شوند، دنبال جواب‌های مشخص نباشی.

هوش مصنوعی: به زیبایی‌های او بنگر و از آن لذت ببر. اگر چشمانت به جمال او روشن است، دیگر نیازی نیست در مورد آن از کسی سوال کنی.