شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: ماه و خورشید در کنار هم بر روی ذره‌ای از زیبایی تو زانو زده‌اند و به تو احترام می‌گذارند و تو را ارزشمند می‌دانند.

هوش مصنوعی: در باغی که پر از گل‌های سرخ و سفید و سبز و زرد است، زیبایی و لطافت تو را مشاهده کردیم.

هوش مصنوعی: یک نسیم از زلف تو وزید و جهان را پر از عطر مشک و عنبر کرد.

هوش مصنوعی: من تو را دیدم و هر بار که چهره‌ات را می‌نگرم، به یاد تو هستم و جای چشمانم، تصویر تو در ذهنم جا گرفته است.

هوش مصنوعی: دو جهان در آستانه عید اوست و همه چیز به خاطر او تحت فرمان و اطاعت است.

هوش مصنوعی: موجودیت فقط به خاطر اوست و جز او هیچ وجود دیگری نمی‌تواند باعث تحقق یابد.

هوش مصنوعی: دل مانند کوهی به جوش آمد، هنگامی که دریا از حیرت به حال خشک و بی‌پروایی درآمد و چشمانم تر شدند.