شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: چهره زیبای تو همچون آفتاب است و درخشش توست که جهان را روشن می‌کند، اما زیبایی تو مانند ماهی است که در پس یک نقاب پنهان شده است.

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو در وجود و روح همچون خورشید در آب می‌درخشد، ای پسر.

هوش مصنوعی: در کنار دریای چشمانم، تمام وجود و هستی در یک حباب خلاصه می‌شود، پسر!

هوش مصنوعی: هر کس که در خواب است، نمی‌تواند خوشبختی دیدار و وصال را تجربه کند، پسر.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و گیرایت همیشه به یاد شمع و شراب و لحظات پرشور زندگی هستند، ای پسر.

هوش مصنوعی: عشق تو در دل خراب و ویران ما مانند گنجی است که در ویرانه‌ای پنهان شده است، ای پسر.

هوش مصنوعی: وقتی که چهره‌ی تو را دیدم، چشمانم و دل‌ام مثل شیشه‌ای پر از گلاب شده است، ای پسر.

هوش مصنوعی: صدای بلبل و قمری در باغ، نوای ساز و چنگ را به یاد می‌آورد، پسر!

هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که اگرچه ممکن است در ظاهر دنیا و افراد معتبر و تاثیرگذار زیادی را ببینی، اما عشق حقیقی و راستین فراتر از این ظواهر و مقام‌هاست. عشق واقعی را نمی‌توان با دنیا و مقام‌های اجتماعی سنجید.

هوش مصنوعی: حضور و عشق تو مانند دریای بی‌نهایت است، اما تمام چیزهای دیگر که در دنیا می‌بینیم، فقط تظاهر و فریب هستند، پسر.

هوش مصنوعی: اگر درویشی کوه را ببوسد، این نشان‌دهنده‌ آن است که او به همراه دل و عشق به چیزی بزرگ نزدیک شده است. تو هم باید بدانید که هر چیز باارزشی مستحق سپاسگزاری و محبت است.