شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: موهای تو مانند رشته‌ای است که جان همه را به خود مرتبط می‌کند و لب‌های تو مانند لعل و یاقوت، بخشی از حیات و انرژی روح همه محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: هنگامی که تو آب دهن می‌اندازی، دل خاک سرشار از عسل و شکر می‌شود و سفره و‌ خوان همه پر می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر گفتن یاد و ذکر او و اندیشه در مورد لب‌هایش، نام و نشانش از هر دو جهان محو و گم شده است.

هوش مصنوعی: اگر رقیب تو مرا از این در بیرون کند، به ناحق احساس می‌کنم که حتی خاک کف پای سگان هم برای من ارزشمندتر از بی‌اعتنایی همه مردم است.

هوش مصنوعی: وقتی که تو به کوهی توجه می‌کنی، مطمئناً درباره آن فکر و گمان‌های دیگران نیز در مورد آن وجود دارد.