شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: اگر شبی تو با موی پریشان و زیبایت بیایی، هر ذره‌ای از چهره‌ات مانند تابش خورشید درخشان خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر انسان از تجلی و ذات خدا نمی‌بود، این همه نور و زیبایی در دل او نمی‌جوشید.

هوش مصنوعی: اگر خورشید بر چهره‌ام می‌تابید، نور آن از چهره‌ات درخشش سیاه سنگ‌ لعل بدخشان را به ارمغان می‌آورد.

هوش مصنوعی: دل نمی‌دانست که او در زمین و آسمان یاری دارد اگر تو با شتاب و زیبایی در قالب جان ظهور کنی.

هوش مصنوعی: اگر گریه‌ای همانند ابر بهاری بر کوه‌ها نبود، چرا بلبل دلی شکسته و غمگین در باغ ناله‌کنان حضور دارد؟