شمارهٔ ۲۲۸

هوش مصنوعی: تو با زیبایی‌ات از سر تا پا به دنیای من آمدی، مخصوصاً برای اینکه نظر کسانی مانند من را جلب کنی.

هوش مصنوعی: تو از ظاهر به باطن توجه کردی و از دل ما به چشمان ما نگریستی.

هوش مصنوعی: تو به عالم وجود و اشیاء نفوذ کردی و این بسیار شگفت‌انگیز است که به قدرت و عظمت خود، بر فراز دریا آمده‌ای.

هوش مصنوعی: تو در گوش‌ها شنونده‌ای و در زبان‌ها گفتگویی واضح و روشن داری.

هوش مصنوعی: دیشب در نیمه شب، مانند ماه، تو را دیدم که با موهای آشفته‌ات به سراغ من آمدی.

هوش مصنوعی: روز دیگری با حالتی سرمست و لیوانی پر از شراب به همراه سازهای رباب و چنگ و هیاهو وارد شدی.

هوش مصنوعی: با لبانی چون یاقوت و مویی معطر مانند عنبر، آمده‌ای تا جان‌ها را قوت بخشی.

هوش مصنوعی: وقتی که با چشمان زیبای خود، زیبایی روزافزون او را دیدی.

هوش مصنوعی: نه این که تو از ابتدا وجود داشته‌ای و نه این که جاودانه هستی، نه از پایین آمده‌ای و نه از بالا.

هوش مصنوعی: وقتی خداوند به آنها فرمان داد، مانند این بود که با محبت و رحمت به آنها نوشیدنی لذت‌بخش هدیه آمده‌است.

هوش مصنوعی: تو بی‌خبر از ما به سمت می‌روی و قاضی، مفتی و افراد دانا به سراغ تو آمده‌اند.

هوش مصنوعی: ناگهان در خاطرات گذشته دیدم که تو با زلف‌های بلندت آمدی.

هوش مصنوعی: تو همه چیزهای دیگر را کنار گذاشتی، به همین دلیل می‌دانم که تنها به اینجا آمدی.

هوش مصنوعی: به یاد دارم که نشانه‌های وجود انسان‌های جدید گاهی در قامت افراد پیر و گاهی در صورتی جوان نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: در جایی دور و صعب‌العبور، همچون پرنده‌ای افسانه‌ای، تو به قناعت و رضایت رسیدی و از آنجا که در آن کوه‌ها پیدا نیست.