شمارهٔ ۱۴۶

هوش مصنوعی: او با دو چشمانش او را می‌بیند و از آن نگاه، به لذت روح می‌رسد و از روش شیرین او بهره می‌برد.

هوش مصنوعی: در باغی که صورت او به مانند نسیم صبحگاهی است، هر لحظه بوی او را استنشاق می‌کنم و از گل‌های سنبل و نسرینش برای خود دسته‌گلی می‌چینم.

هوش مصنوعی: در دل‌های ما، حقیقت وجود او به وضوح دیده می‌شود، و ما نیز نشانه‌های او را به روشنی در جهان مشاهده کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: جانم به اندازه نسیم سبک و آزاد شد از فکر زلف او، تا اینکه همچون نسیم صبحگاهی به کنار بستر و بالین او رفتم.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، در دستانم جامی دارم که شبیه به نور خورشید می‌درخشد. ما همیشه در حالت شادابی و مستی هستیم و از باده‌ای که دیروز نوشیدیم لذت می‌بریم.

هوش مصنوعی: از نیستی ما را به وجود آورد، ای یار. اگر مردی، از آن بخشش اولیه‌اش کمک بگیر.

هوش مصنوعی: اشک از چشمانش می‌ریزد و چون کوهی از سنگ عقیق عظیم است. وقتی که می‌بیند لب‌هایش رنگین و زیبا می‌خندند، افسوس می‌خورد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق او، ای دل، دیوانه و بی‌خبر نباش، تا به او برسی، از قید و بند و از جان و دل رها باش.

هوش مصنوعی: مرگ امری طبیعی و واقعی است، پسر؛ اگر به حقیقت آگاهی، نباید به زندگی فریبنده و غیرواقعی دل ببندی. به این خیال خام دچار نشو.

هوش مصنوعی: اگر به نام‌ها و مفاهیم علم دست نیافته‌ای، باید بدان توجه کنی که باید ذات و حقیقت را با چشم دل ببینی و در جهل نمانی.

هوش مصنوعی: سرما به چشمانت را به دقت نگاه کن و از هر جانب در این موقعیت مهم غافل نشو. به فکر دیگران باش و از نادیده گرفتن آنها پرهیز کن.

هوش مصنوعی: عالم الهی، ای دل، خانه و پناهگاه ماست. به خویشتن جسمانی و مادی خود وابسته نباش و از آن دوری کن.

هوش مصنوعی: خدا با تو از طریق موی پیشانی‌ات در ارتباط است. از هرگونه انحراف و کج‌روی بر مسیر درست زندگی دوری کن.

هوش مصنوعی: روح به حقیقت و جان‌ها وصل شده است. وجود انسان مانند یک جسمی است که مسافت زیادی را طی کرده. اکنون وقت آن است که از مسیر منحرف نشویم و در میانه راه مانعی نباشیم.