شمارهٔ ۲۳۳

هوش مصنوعی: هر لحظه که خود را به شکل جدیدی نشان می‌دهی، مانند گل انار که در رنگ و شکلش تغییر می‌کند، زیبایی تو جلوه‌گر می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی تو مانند دیده‌ای شیرین و خوشبو می‌باشی و زمانی همچون نسیم‌های رنگارنگ جلوه می‌کنی. در مواقعی نیز مانند گلی ناب و خوشبوی وجودت را نشان می‌دهی، اما گاهی هم به صورت خاری ظاهر می‌شوی.

هوش مصنوعی: گاهی در مقام یاری و دوستی ظاهر می‌شوی و به وحدت می‌پردازی و گاهی به شکل دشمن و با درد و رنجی فراوان خود را نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: اگر اعتراف کنی که جز من کسی نیست، این یعنی اینکه خود را انکار می‌کنی وقتی به تو می‌گویم که وجود داری.

هوش مصنوعی: چون خورشید همیشه تابان، خود را به عنوان حقیقت مطلق می‌شناسد و هر ذره‌ای از وجودش مانند منصور حلاج، به روشنی و شکوه خود نمایان است.

هوش مصنوعی: می‌خواستم یک بار چهره‌ات را ببینم، اما هر بار که نگاه می‌کنم، به اندازه صد بار دیگر تو را در ذهنم تجسم می‌کنم.

هوش مصنوعی: با خودت عشق و محبت می‌ورزی و با دیگران کاری نمی‌کنی. از دیدن غیر خودت به شدت بیزار هستی.

هوش مصنوعی: تو در میان تمام اشیا مانند خورشیدی هستی که به ذات خود می‌تابد و به طور پنهانی نور می‌افشانی.

هوش مصنوعی: در دل کوهی، قلبی آرام یافته و سکوت کرده است، مانند حضرت مصطفی که در غار، پوششی از سبکی و راز در خود داشته است.