شمارهٔ ۴۷

هوش مصنوعی: وقتی که آن چهره زیبا زلف‌های سیاهش را کنار زد، نور خورشید از رخسار او، تمام عالم را روشن کرد.

هوش مصنوعی: ساقی وقتی آتش تر را در آب ریخت، شعله‌ای به راه انداخت که هم خشک و هم تر را سوزانید.

هوش مصنوعی: من جز کباب داغ و خوشمزه‌ای در کنار شراب نخوردم و روح من از لب‌های دلنشین و بخشنده‌ی محبوبم قوت و نیرو گرفت.

هوش مصنوعی: در آئینه به چهره خود نگاه کردم و در گفتگو، روح طوطی‌گونه‌ام که از لب‌های لعل او شیرینی گرفت، به یادم آمد.

هوش مصنوعی: آنکه همیشه دچار عشق و وصال اوست، هرگز از خماری رهایی نمی‌یابد. این حالت او را شبیه به جامی می‌کند که از نوشیدنی بهشتی کوثر پر شده است و از ابتدا تا ابد سرمست و شاداب خواهد ماند.

هوش مصنوعی: روز به سرعت در دل شب ناپدید شد و تا صبح، بی‌پوشش موهای زیبای او، شب را به دور خود پیچید و همچون خورشید را در آغوش گرفت.

هوش مصنوعی: یک فرد سرمست از باغ بیرون آمد و با گشودن لبانش، زیبایی و جذابیتش را به نمایش گذاشت. این وضعیت او به گونه‌ای بود که تمام تعاریف مذهبی و غیرمذهبی را تحت تاثیر قرار داد و تفاوت‌های بین مؤمن و کافر را به هم زد.

هوش مصنوعی: آفتاب به آرامی و به تدریج از حیرت ماه نمایان می‌شود، هر شبی که ماه پوشش خود را از روی خورشید درخشان کنار می‌زند.

هوش مصنوعی: خواستم عشق چهره‌ات را در دل خود پنهان کنم، اما نور خورشیدی مانند آفتاب درخشان بود که همه جا را روشن کرد و نتوانستم آن را مخفی نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: کوهی که به مانند بلبل آواز می‌خواند، در کنار درخت سرو زیبا، نرگس را از شادی و سرمستی گرفته و در میانه بزم گل، جامی را در دست دارد.