شمارهٔ ۱۹۷

هوش مصنوعی: ای دل، خودت را از خودت پنهان کن و به درون چشمانت ننگر، همانند یک انسان، از خود فرار کن.

هوش مصنوعی: همه ذرات را از خاک بلند کن، مانند خورشید در آسمان که درخشان و تابان است و بگذر.

هوش مصنوعی: وقتی آن دوست آزاد و بی‌خیال ظاهر می‌شود، چشم این مردم را به خودش خیره می‌کند و به آن‌ها می‌خندد.

هوش مصنوعی: اگر عاشق واقعی و خالص باشی، مانند آن موجود بی‌نظیر و پاک، عاشق شو و حیرت‌زده بمان و از خودت خارج شو.

هوش مصنوعی: هیچ کس غیر از او نمی‌تواند او را بشناسد. خدا را با خودش بشناس و هرگز از او دور نشو.

هوش مصنوعی: باغ را مانند ابروانش زیبا و دلنشین کن و در میان گل‌ها و گیاهان خوشبو بگذر.

هوش مصنوعی: در سحرگاه، بلبل داستان درد خودش را برای او می‌خواند و به نزد او می‌رود.

هوش مصنوعی: خورشید در حال طلوع از پشت کوه است و من داستان خود را برای تو بازگو می‌کنم، اما بعد از شنیدن آن، دیگر نرو.