شمارهٔ ۲۲۲

هوش مصنوعی: من در تو شگفت‌زده‌ام که چگونه مرا آفریدی و چهار عنصر را به هم پیوند دادی.

هوش مصنوعی: ای محبوب، تو به دل و چشم ما نگریسته‌ای و خود را شناخته‌ای.

هوش مصنوعی: قلب مومن را مانند عرش می‌داند که محل آرامش و امنیت است، و این قلب را با محبت و نوازش خود پر کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تو خود به مانند شراب، محبوب و ساقی شده‌ای. همچون شمعی در وسط جمع، از عشق می‌سوزم و ذوب می‌شوم.

هوش مصنوعی: روزی که کوه‌ها را به شکل قالب درآوردند، تو مانند سگی بودی که به دنباله‌ی اسب می‌دوید.