خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : بی زحمت تو با تو وصالی است مرا

رباعی شمارهٔ ۲ : غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا

رباعی شمارهٔ ۳ : دل خاصِ تو و من، تنِ تنها اینجا

رباعی شمارهٔ ۴ : ای دوست غم تو سر به سر سوخت مرا

رباعی شمارهٔ ۵ : عشق تو بکشت عالم و عامی را

رباعی شمارهٔ ۶ : می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا

رباعی شمارهٔ ۷ : عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرا

رباعی شمارهٔ ۸ : ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا

رباعی شمارهٔ ۹ : پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را

رباعی شمارهٔ ۱۰ : ای دوست اگر صاحب فقری و فنا

رباعی شمارهٔ ۱۱ : از من شب هجر می‌بپرسید حباب

رباعی شمارهٔ ۱۲ : سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب

رباعی شمارهٔ ۱۳ : بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب

رباعی شمارهٔ ۱۴ : ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب

رباعی شمارهٔ ۱۵ : خاقانی را ز بس که بوسید آن لب

رباعی شمارهٔ ۱۶ : طوطی‌دم دینارنشان است آن لب

رباعی شمارهٔ ۱۷ : گر من به وفای عشق آن حورنسب

رباعی شمارهٔ ۱۸ : از عشق بهار و بلبل و جام طرب

رباعی شمارهٔ ۱۹ : آمد به چمن مرغ صراحی به شغب

رباعی شمارهٔ ۲۰ : خاقانی اگرچه در سخن مردوَش است

رباعی شمارهٔ ۲۱ : خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست

رباعی شمارهٔ ۲۲ : گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک است

رباعی شمارهٔ ۲۳ : آب جگرم به آتش غم برخاست

رباعی شمارهٔ ۲۴ : خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است

رباعی شمارهٔ ۲۵ : ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت

رباعی شمارهٔ ۲۶ : کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت

رباعی شمارهٔ ۲۷ : دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَست

رباعی شمارهٔ ۲۸ : خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت

رباعی شمارهٔ ۳۰ : چه آتش و چه خیانت از روی صفات

رباعی شمارهٔ ۳۱ : از فیض خیالت چمن سینه شکفت

رباعی شمارهٔ ۳۲ : گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست

رباعی شمارهٔ ۳۳ : زنّار خطی عید مسیحا رویت

رباعی شمارهٔ ۳۴ : در غصه مرا جمله جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۳۵ : در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است

رباعی شمارهٔ ۳۶ : گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوست

رباعی شمارهٔ ۳۷ : مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست

رباعی شمارهٔ ۳۸ : از هر نظری بولهبی در پیش است

رباعی شمارهٔ ۳۹ : مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت

رباعی شمارهٔ ۴۰ : خاقانی را دل تف از درد بسوخت

رباعی شمارهٔ ۴۱ : خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : داغم به دل از دو گوهر نایاب است

رباعی شمارهٔ ۴۳ : بر جان من از بار بلا چیست که نیست

رباعی شمارهٔ ۴۴ : گر سایهٔ من گران بود در نظرت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : سلطان ز در قونیه فرمان رانده است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۴۷ : چون سقف تو سایه نکند قاعده چیست

رباعی شمارهٔ ۴۸ : خاقانی را شکسته دیدی به درست

رباعی شمارهٔ ۴۹ : نونو دلم از درد کهن ایمن نیست

رباعی شمارهٔ ۵۰ : صبح شب برنائی من بوالعجب است

رباعی شمارهٔ ۵۱ : خاقانی اگر خرد سر ترا یار است

رباعی شمارهٔ ۵۲ : ملاح که بهر ماه من مهد آراست

رباعی شمارهٔ ۵۳ : تندی کنی و خیره کشیت آئین است

رباعی شمارهٔ ۵۴ : آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت

رباعی شمارهٔ ۵۵ : در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست

رباعی شمارهٔ ۵۶ : مرغی که نوای درد راند عشق است

رباعی شمارهٔ ۵۷ : عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت

رباعی شمارهٔ ۵۸ : با یار سر انداختنم سود نداشت

رباعی شمارهٔ ۵۹ : از عشق لب تو بیش تیمارم نیست

رباعی شمارهٔ ۶۰ : گرچه صنما همدم عیسی است دمت

رباعی شمارهٔ ۶۱ : از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت

رباعی شمارهٔ ۶۲ : ناوک‌زن سینه‌ها شود مژگانت

رباعی شمارهٔ ۶۳ : تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست

رباعی شمارهٔ ۶۴ : تب کرد اثر در گل عنبربارت

رباعی شمارهٔ ۶۵ : خاقانی را گلی به چنگ افتاده است

رباعی شمارهٔ ۶۶ : در بخشش حسن آن رخ و زلفی که تو راست

رباعی شمارهٔ ۶۷ : چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخست

رباعی شمارهٔ ۶۸ : نور رخ تو طلسم خورشید شکست

رباعی شمارهٔ ۶۹ : آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفت

رباعی شمارهٔ ۷۰ : عشقی که ز من دود برآورد این است

رباعی شمارهٔ ۷۱ : از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشت

رباعی شمارهٔ ۷۲ : تب داشته‌ام دو هفته ای ماه دو هفت

رباعی شمارهٔ ۷۳ : از دست غم انفصال می‌جویی، نیست

رباعی شمارهٔ ۷۴ : آفاق به پای آه ما فرسنگی است

رباعی شمارهٔ ۷۵ : بپذیر دلی را که پراکندهٔ توست

رباعی شمارهٔ ۷۶ : خاقانی‌! اگرچه عقل دست خَوش توست

رباعی شمارهٔ ۷۷ : آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است

رباعی شمارهٔ ۷۸ : رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۷۹ : شب چون حُلی ستاره در هم پیوست

رباعی شمارهٔ ۸۰ : آن نرگس مخمور تو گلگون چون است‌؟

رباعی شمارهٔ ۸۱ : خاقانی اسیر یار زرگر نسب است

رباعی شمارهٔ ۸۲ : تا یار عنان به باد و کشتی داده است

رباعی شمارهٔ ۸۳ : از غدر فلک طعن خسان صعب‌تر است

رباعی شمارهٔ ۸۴ : خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست

رباعی شمارهٔ ۸۵ : غم بر دل خاقانی ترسان بنشست

رباعی شمارهٔ ۸۶ : آن بت که ز عشق او سرم پر سوداست

رباعی شمارهٔ ۸۷ : آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است

رباعی شمارهٔ ۸۸ : ای صید شده مرغ دلم در دامت

رباعی شمارهٔ ۸۹ : غار سپید است پناهی دهدت

رباعی شمارهٔ ۹۰ : قالب نقش بندی لاهوت است

رباعی شمارهٔ ۹۱ : دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ

رباعی شمارهٔ ۹۲ : هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ

رباعی شمارهٔ ۹۳ : خاقانی اساس عمر غم خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۹۴ : استاد علی خمره به جوئی دارد

رباعی شمارهٔ ۹۵ : هر روز فلک کین من از سر گیرد

رباعی شمارهٔ ۹۶ : خاقانی وام غم نتوزد چه کند

رباعی شمارهٔ ۹۷ : خاقانی را جور فلک یاد آید

رباعی شمارهٔ ۹۸ : خاقانی را که آسمان بستاید

رباعی شمارهٔ ۹۹ : چون قهر الهی امتحان تو کند

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : درویش که اخلاق الهی دارد

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : این چرخ بدآئین نه نکو می‌گردد

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : روزی فلکم بخت اگر بازآرد

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : خواهند جماعتی که تزویر کنند

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : والا ملکی که داد سلطانی داد

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : تا در لب تو شهد سخنور باشد

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : خواهی شرفت هر دمی اعلا باشد

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : معشوق ز لب آب حیات انگیزد

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : این رافضیان که امت شیطانند

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : پیغام غمت سوی دلم می‌آید

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : خواهی شرف مردم دانا باشد

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : توفیق رفیق اهل تصدیق شود

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : این بند که بر دلم کنون افکندند

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : آنجا که قضا رهزن حال تو شود

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : درد سر مردم همه از سر خیزد

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداند

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : ای صاحب رای کامل و بخت بلند

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : دردی است مرا به دل دوایم بکنید

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : دیدی که نسیم نوبهاری بوزید

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : کس همچو من غریب بی‌یار مباد

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : دریاب که دل برفت و تن هم بنماند

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : آن تن که حساب وصل می‌راند نماند

رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : هرچند که از خسان جهان سیر آمد

رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : جانان شد و دل به دست هجرانم داد

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : تا عشق به پروانه درآموخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : در راه تو گوشم از خبر باز افتاد

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : هرکس که ز ارباب عبادت باشد

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : در باغچهٔ عمرِ منِ غم پرورد

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : چون درد تو بر دلم شبیخون آورد

رباعی شمارهٔ ۱۳۳ : بخت ار به تو راه دادنم نتواند

رباعی شمارهٔ ۱۳۴ : بخت ار به مراد با توام بنشاند

رباعی شمارهٔ ۱۳۵ : روزی فلکم بخت بد ار باز آرد

رباعی شمارهٔ ۱۳۶ : معشوقه ز لب آب حیات انگیزد

رباعی شمارهٔ ۱۳۷ : زلف تو بنفشه ار غلامی فرمود

رباعی شمارهٔ ۱۳۸ : چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بود

رباعی شمارهٔ ۱۳۹ : خاقانی از آن کام که یارت ندهد

رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : امشب نه به کام روزگار است آن مرد

رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : در باغ شعیب و خضر و موسی نگرید

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : گر بد دارد و گر نکو او داند

رباعی شمارهٔ ۱۴۳ : گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَرد

رباعی شمارهٔ ۱۴۴ : دندان من ار دوش لبت رنجان کرد

رباعی شمارهٔ ۱۴۵ : رخسار تو را که ماه و گل بنده بود

رباعی شمارهٔ ۱۴۶ : غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزد

رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : صد باره وجود را فرو ریخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : آهو بودی پلنگ بدساز مگرد

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : ای کشته مرا لعل تو مانند بسد

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : خاقانی امید بر تو بیشی نکند

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : تا چشم رهی چشم تو را چشمک داد

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : دُرّی که شب افروزتر از اختر بود

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : خاقانی را جور فلک یاد آید

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : رخسارهٔ عاشقان مزعفر باید

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : دلها همه در خدمت ابروی تواَند

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرد

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : چون زاغ سر زلف تو پرواز کند

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : ای از دل دردناک خاقانی شاد

رباعی شمارهٔ ۱۵۹ : ای بت علم سیه ز شب صبح ربود

رباعی شمارهٔ ۱۶۰ : خاقانی هر شبت شبستان نرسد

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : آن شب که دلم نزد تو مهمان باشد

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : چون رایت حسن تو بر افلاک زنند

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : خاقانی ازین خانه و خوان غدار

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : چرخ استر توسن جل سبز اندر بر

رباعی شمارهٔ ۱۶۵ : خاقانی را آنکه بود سلطان هنر

رباعی شمارهٔ ۱۶۶ : خاقانی اگر یار نماید رخسار

رباعی شمارهٔ ۱۶۷ : خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصر

رباعی شمارهٔ ۱۶۸ : خاقانی ازین مختصران دست بدار

رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : ای داده تو را دست سپهر و دل دهر

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : دانی ز چه یک نام حق آمد غفار

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : خاکی دل من به آتش آگنده مدار

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آور

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : ای نام تو در شهر به خوبی مشهور

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : هر کس که شود به مال دنیا فیروز

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : دود تو برون شود ز روزن یک روز

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوز

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : ای نیش به دل زین فلک سفله نواز

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : ای زلف بتم به شب سیاهی ده باز

رباعی شمارهٔ ۱۸۱ : ای ماه شب است پردهٔ وصل بساز

رباعی شمارهٔ ۱۸۲ : دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیز

رباعی شمارهٔ ۱۸۳ : آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز

رباعی شمارهٔ ۱۸۴ : خاقانی رو چو سیر عریان وش باش

رباعی شمارهٔ ۱۸۵ : در طبعِ بَهیمه‌سار، مردم‌خو باش

رباعی شمارهٔ ۱۸۶ : ای گشته به نور معرفت ناظر خویش

رباعی شمارهٔ ۱۸۷ : او رفت و دلم باز نیامد ز برش

رباعی شمارهٔ ۱۸۸ : خود را مپسند دل پسند همه باش

رباعی شمارهٔ ۱۸۹ : خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش

رباعی شمارهٔ ۱۹۰ : ماند به بهشت آن رخ گندم گونش

رباعی شمارهٔ ۱۹۱ : خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش

رباعی شمارهٔ ۱۹۲ : خاقانی اسیر توست مازار و مکش

رباعی شمارهٔ ۱۹۳ : ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع

رباعی شمارهٔ ۱۹۴ : برداشت فلک به خون خاقانی تیغ

رباعی شمارهٔ ۱۹۵ : از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ

رباعی شمارهٔ ۱۹۶ : خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ

رباعی شمارهٔ ۱۹۷ : خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغ

رباعی شمارهٔ ۱۹۸ : از صحبت همدمان این دور خلاف

رباعی شمارهٔ ۱۹۹ : در عشق تو شد موی زبانم به گزاف

رباعی شمارهٔ ۲۰۰ : نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشق

رباعی شمارهٔ ۲۰۱ : ای درد چو بی‌درد ز حالم غافل

رباعی شمارهٔ ۲۰۲ : زرین چِکِنَم قدح گلین آر ای دل

رباعی شمارهٔ ۲۰۳ : یارت نکند به مهر تمکین ای دل

رباعی شمارهٔ ۲۰۴ : از آتش عشق آب دهانم همه سال

رباعی شمارهٔ ۲۰۵ : بنمود بهار تازه رخسار ای دل

رباعی شمارهٔ ۲۰۶ : ای بدر همال قدر خورشید جمال

رباعی شمارهٔ ۲۰۷ : سوزی که در آسمان نگنجد دارم

رباعی شمارهٔ ۲۰۸ : من میوهٔ خام سایه پرورد نیم

رباعی شمارهٔ ۲۰۹ : احکام شریعت است چون شارع عام

رباعی شمارهٔ ۲۱۰ : از کوی تو ای نگار زاری بردیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۱ : کو زهر؟ که نام دوستکانیش نهم

رباعی شمارهٔ ۲۱۲ : ز آن نوش کند زهره شراب سخنم

رباعی شمارهٔ ۲۱۳ : دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینم

رباعی شمارهٔ ۲۱۴ : ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرام

رباعی شمارهٔ ۲۱۵ : ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۶ : چون از چشم بتان فسون ساز کنم

رباعی شمارهٔ ۲۱۷ : از عشق تو کشتهٔ شمشیر شوم

رباعی شمارهٔ ۲۱۸ : در مدرسه‌ها درس غلط فهمیدیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۹ : اکنون که شب آمد برود جانانم

رباعی شمارهٔ ۲۲۰ : افغان که ز دل برای سوز آوردم

رباعی شمارهٔ ۲۲۱ : خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم

رباعی شمارهٔ ۲۲۲ : امروز که خورشید سمای سخنم

رباعی شمارهٔ ۲۲۳ : آن ماه به کشتی در و من در خطرم

رباعی شمارهٔ ۲۲۴ : آزار کنی و جور فرمائی هم

رباعی شمارهٔ ۲۲۵ : تو گلبن و من بلبل عشق آرایم

رباعی شمارهٔ ۲۲۶ : بر فرق من آتش تو فشانی و دلم

رباعی شمارهٔ ۲۲۷ : مهر تو برون آستان اندازم

رباعی شمارهٔ ۲۲۸ : سروی است سیاه چرده آن ماه تمام

رباعی شمارهٔ ۲۲۹ : با آنکه به هیچ جرم رای آوردم

رباعی شمارهٔ ۲۳۰ : من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام

رباعی شمارهٔ ۲۳۱ : در عشق شکسته بسته دانی چونم

رباعی شمارهٔ ۲۳۲ : چون پای غم ار ز مجلست بیرونم

رباعی شمارهٔ ۲۳۳ : بی‌آنکه بدی به جای آن مه کردم

رباعی شمارهٔ ۲۳۴ : کشتند مرا کز تو پراکنده شوم

رباعی شمارهٔ ۲۳۵ : دل دل طلبید از پی ره دلجویم

رباعی شمارهٔ ۲۳۶ : خورشیدی و نیلوفر نازنده منم

رباعی شمارهٔ ۲۳۷ : نونو غم آن راحت جان من دارم

رباعی شمارهٔ ۲۳۸ : از حلقهٔ زلف تو سر افکنده‌ترم

رباعی شمارهٔ ۲۳۹ : چون سایه اگر باز به کنجی تازم

رباعی شمارهٔ ۲۴۰ : غمخوار توام غمان من من دانم

رباعی شمارهٔ ۲۴۱ : دیوانهٔ چنبری هلال تو منم

رباعی شمارهٔ ۲۴۲ : در خواب شوم روی تو تصویر کنم

رباعی شمارهٔ ۲۴۳ : دود افکن را بگو که بس نالانم

رباعی شمارهٔ ۲۴۴ : ای کرده تن و جان مرا مسکن غم

رباعی شمارهٔ ۲۴۵ : روز از پی هجر تو بفرسود دلم

رباعی شمارهٔ ۲۴۶ : هر روز در آب دیده‌اش می‌یابم

رباعی شمارهٔ ۲۴۷ : گردون قفسی است سبز پُر چشمه چو دام

رباعی شمارهٔ ۲۴۸ : گر هیچ به بندگیت درخور باشم

رباعی شمارهٔ ۲۴۹ : گفتی بروم، مرو به غم منشانم

رباعی شمارهٔ ۲۵۰ : ای سلسلهٔ زلف تو یکسر جنبان

رباعی شمارهٔ ۲۵۱ : تا بر هدف فلک زدم تیر سخن

رباعی شمارهٔ ۲۵۲ : خاقانی را که هست سلطان سخن

رباعی شمارهٔ ۲۵۳ : خاقانی اگر ز خود نهی گام برون

رباعی شمارهٔ ۲۵۴ : بیداد براین تنگدل آخر بس کن

رباعی شمارهٔ ۲۵۵ : بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن

رباعی شمارهٔ ۲۵۶ : خاقانی ازین چرخ سیه کاسهٔ دون

رباعی شمارهٔ ۲۵۷ : ای دوست به ماتم چه نشینی چندین

رباعی شمارهٔ ۲۵۸ : گاهی که کنی عهد و وفا با یاران

رباعی شمارهٔ ۲۵۹ : ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن

رباعی شمارهٔ ۲۶۰ : دل خون شد و آتش زده دارم ز درون

رباعی شمارهٔ ۲۶۱ : تا گشت سر کوی مغان منزل من

رباعی شمارهٔ ۲۶۲ : در کوی تو خاطری ندیدم محزون

رباعی شمارهٔ ۲۶۳ : شد باغ ز شمع گل رعنا روشن

رباعی شمارهٔ ۲۶۴ : تا بشنودم کاهوی شیرافکن من

رباعی شمارهٔ ۲۶۵ : تا رخت بیفکند به صحرا دل من

رباعی شمارهٔ ۲۶۶ : خاقانی اگر توئی ز صافی نفسان

رباعی شمارهٔ ۲۶۷ : ای روی تو محراب دل غمناکان

رباعی شمارهٔ ۲۶۸ : خاقانی از اول که دمی داشت فزون

رباعی شمارهٔ ۲۶۹ : مجلس ز می دو ساله گردد روشن

رباعی شمارهٔ ۲۷۰ : ماها دلم از وصال پر نور بکن

رباعی شمارهٔ ۲۷۱ : پیداست که سودای تو دارم ز نهان

رباعی شمارهٔ ۲۷۲ : تیغ از تو و لبیک نهانی از من

رباعی شمارهٔ ۲۷۳ : گر خاک ز من به اشک خون پالودن

رباعی شمارهٔ ۲۷۴ : چون زندگی آفت است جانم گم کن

رباعی شمارهٔ ۲۷۵ : خاقانی اگرچه دارد از درد نهان

رباعی شمارهٔ ۲۷۶ : امروز به حالی است ز سودا دل من

رباعی شمارهٔ ۲۷۷ : خاقانی را غم نو و درد کُهُن

رباعی شمارهٔ ۲۷۸ : خاقانی اگر کسی جفا دارد خو

رباعی شمارهٔ ۲۷۹ : خاقانی ازین کوچهٔ بیداد برو

رباعی شمارهٔ ۲۸۰ : کو آن می دیرسال زودافکن تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۱ : خود را به سفر بیازمودم بی‌تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۲ : ای راحت سینه، سینه رنجور از تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۳ : ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۴ : کردم به قمار دل دو عالم به گرو

رباعی شمارهٔ ۲۸۵ : ای چشم بد آمده میان من و تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۶ : دل هرچه کند عشق فزون آید از او

رباعی شمارهٔ ۲۸۷ : تب کرد اثر در رخ و در غبغب تو

رباعی شمارهٔ ۲۸۸ : کو عمر؟ که دادِ عیش بستانم از او

رباعی شمارهٔ ۲۸۹ : صد ساله ره است از طلب من تا تو

رباعی شمارهٔ ۲۹۰ : هر روز بود تو را جفایی نو نو

رباعی شمارهٔ ۲۹۱ : چشمم به گل است و مرغ دستان زن تو

رباعی شمارهٔ ۲۹۲ : گفتی که تو را شوم مدار اندیشه

رباعی شمارهٔ ۲۹۳ : صبح است شراب صبح پرتو دَردِه

رباعی شمارهٔ ۲۹۴ : خاقانی عمر گم شد، آوازش ده

رباعی شمارهٔ ۲۹۵ : خاقانی را خون دل رز دَردِه

رباعی شمارهٔ ۲۹۶ : ای کرده ز نور رای تو دریوزه

رباعی شمارهٔ ۲۹۷ : خاقانی و روی دل به دیوار سیاه

رباعی شمارهٔ ۲۹۸ : خواهی که شود دل تو چون آئینه

رباعی شمارهٔ ۲۹۹ : خاقانی را بی‌قلم کاتب شاه

رباعی شمارهٔ ۳۰۰ : یاران جهان را همه از که تا مه

رباعی شمارهٔ ۳۰۱ : دیدم به ره آن مه خود و عید سپاه

رباعی شمارهٔ ۳۰۲ : در تیرگی حال من روشن به

رباعی شمارهٔ ۳۰۳ : ای از پری و ماه نکوتر صد ره

رباعی شمارهٔ ۳۰۴ : دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه

رباعی شمارهٔ ۳۰۵ : گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه

رباعی شمارهٔ ۳۰۶ : تا زلف تو بربست به رخ پیرایه

رباعی شمارهٔ ۳۰۷ : ای گشته دلم در غم تو صد پاره

رباعی شمارهٔ ۳۰۸ : ای با تو مرا دوستی سی روزه

رباعی شمارهٔ ۳۰۹ : تا آتش عشق را برافروخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۳۱۰ : خاقانی اگر به آرزو داری رای

رباعی شمارهٔ ۳۱۱ : چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟

رباعی شمارهٔ ۳۱۲ : بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی

رباعی شمارهٔ ۳۱۳ : خاقانی اگر در کف همت گروی

رباعی شمارهٔ ۳۱۴ : یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری

رباعی شمارهٔ ۳۱۵ : نفسم جنب غرامت است ای دلجوی

رباعی شمارهٔ ۳۱۶ : ای یافته از فضل خدا تمکینی

رباعی شمارهٔ ۳۱۷ : خاک ار ز رخت نور برد گهگاهی

رباعی شمارهٔ ۳۱۸ : از کبر مدار در دل خود هوسی

رباعی شمارهٔ ۳۱۹ : خاقانی اگر پند حکیمان خواندی

رباعی شمارهٔ ۳۲۰ : چون مجلس عیش سازی استاد علی

رباعی شمارهٔ ۳۲۱ : تا بود جوانی آتش جان افزای

رباعی شمارهٔ ۳۲۲ : خاقانی اگر بسیج رفتن داری

رباعی شمارهٔ ۳۲۳ : ترسا صنمی کز پی هر غم‌خواری

رباعی شمارهٔ ۳۲۴ : عمرم همه ناکام شد از بیکاری

رباعی شمارهٔ ۳۲۵ : تا کی به هوس چون سگِ تازی، تازی

رباعی شمارهٔ ۳۲۶ : آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدی

رباعی شمارهٔ ۳۲۷ : خاقانی را طعنه زنی هر گاهی

رباعی شمارهٔ ۳۲۸ : گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهی

رباعی شمارهٔ ۳۲۹ : از بلبل گل پرست خوش سازتری

رباعی شمارهٔ ۳۳۰ : من بودم و آن نگار روحانی روی

رباعی شمارهٔ ۳۳۱ : از گردون برنتابم این بی‌آبی

رباعی شمارهٔ ۳۳۲ : از عشق صلیب موی رومی رویی

رباعی شمارهٔ ۳۳۳ : خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازی

رباعی شمارهٔ ۳۳۴ : تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی

رباعی شمارهٔ ۳۳۵ : گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای

رباعی شمارهٔ ۳۳۶ : هر نیمه شبم تبم مرتب بینی

رباعی شمارهٔ ۳۳۷ : بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمی

رباعی شمارهٔ ۳۳۸ : سیمرغ وصالی ای بت عالی رای

رباعی شمارهٔ ۳۳۹ : خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریی

رباعی شمارهٔ ۳۴۰ : خاقانی را همیشه بیغاره زنی

رباعی شمارهٔ ۳۴۱ : امروز به خشک جان تو مهمان منی

رباعی شمارهٔ ۳۴۲ : از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای

رباعی شمارهٔ ۳۴۳ : روزی که سر زلف چو چوگان داری

رباعی شمارهٔ ۳۴۴ : شب‌های سده زلف مغان‌فش داری

رباعی شمارهٔ ۳۴۵ : ای زلف بتم عقرب مه جولانی

رباعی شمارهٔ ۳۴۶ : راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی

رباعی شمارهٔ ۳۴۷ : خاقانی اگر سرزدهٔ یار آیی

رباعی شمارهٔ ۳۴۸ : در مجلس باده گر مرا یاد کنی

رباعی شمارهٔ ۳۴۹ : سلطانی و طغرای تو نیکو رویی

رباعی شمارهٔ ۳۵۰ : گر من نه به دل داغ برافکنده‌امی

رباعی شمارهٔ ۳۵۱ : دود تو برون شود ز روزن روزی