رباعی شمارهٔ ۲۴۰

هوش مصنوعی: من همیشه نگران تو هستم، اما خودت بهتر از هر کسی از دردها و ناراحتی‌هایم خبر داری. تو به نوعی گریبان‌گیر درد من هستی و می‌دانی که چه خسارتی به من زده‌ای.

هوش مصنوعی: تو به درد و رنجی که می‌زنی عادت کرده‌ای و من به عشق و وفا. تو خود بهتر می‌دانی که چه می‌کنی و من هم می‌دانم که چه حسی دارم.