رباعی شمارهٔ ۲۵۰

هوش مصنوعی: ای زلف‌های تو، وقتی تکان می‌خوری، دیوانه‌ام می‌کنی؛ حالا اگر کمی کمتر تکان بخوری، شاید بتوانم خودم را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: من در تلاش هستم که با تو در این گفتگو و تبادل احساسات، جانم را از سر عشق و محبت بسازم، حتی اگر برای این کار نیاز باشد تا سرم را به نشانه تو و برای تو به حرکت درآورم.