خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

حزین لاهیجی » رباعیات

شمارهٔ ۱ : شد صید خم زلف رسایی دل ما

شمارهٔ ۲ : ای چشم و چراغ دل غم دیدهٔ ما

شمارهٔ ۳ : لعلت به فسون نبرد از دل تب و تاب

شمارهٔ ۴ : کردی دلم از حسن گلوسوز کباب

شمارهٔ ۵ : در دیدهٔ هر که شق کند پردهٔ خواب

شمارهٔ ۶ : ای مطرب عاشقان نوای تو کجاست؟

شمارهٔ ۷ : سرمایه دهر، خاک بیزی ست،که هست

شمارهٔ ۸ : در کار زمانه هر که بیکارتر است

شمارهٔ ۹ : هر چند که ما رهرو و دنیا راه است

شمارهٔ ۱۰ : اوضاع زمانه لایق دیدن نیست

شمارهٔ ۱۱ : نوبت ز کیان به ماکیان افتاده ست

شمارهٔ ۱۲ : در محفل آسمان سُها و خور هست

شمارهٔ ۱۳ : خویی مه و مهر را به دلداری نیست

شمارهٔ ۱۴ : دانم که به جز خدای قهّاری نیست

شمارهٔ ۱۵ : آن را که نصیب از خرد ادراک است

شمارهٔ ۱۶ : خورشید، علم به کوهساران زد و رفت

شمارهٔ ۱۷ : هر چند که خصمی سپهر از جهل است

شمارهٔ ۱۸ : از عمر عزیز رفته افزون از شصت

شمارهٔ ۱۹ : دل گم شده است، سینه پردازی هست

شمارهٔ ۲۰ : از دیده به دیده، ناوک اندازی هست

شمارهٔ ۲۱ : امّید گداست، تا در بازی هست

شمارهٔ ۲۲ : داغی که بکاود سر پرشور کجاست؟

شمارهٔ ۲۳ : صد وادی بیکرانه درگوشه ی ماست

شمارهٔ ۲۴ : ای شاخ امید، برگ و بار تو کجاست؟

شمارهٔ ۲۵ : آلوده ی کام دل مشو، کام آن است

شمارهٔ ۲۶ : آن غنچه که نشکفد به گلشن لب ماست

شمارهٔ ۲۷ : از داغ فراق سینه ام جوشان است

شمارهٔ ۲۸ : ازگریهٔ من دیدهٔ اختر شور است

شمارهٔ ۲۹ : عشق است سلیمان و دل انگشتر اوست

شمارهٔ ۳۰ : هر چند سپهر فکرم اختربار است

شمارهٔ ۳۱ : ای ساقی عاشقان، می ناب کجاست؟

شمارهٔ ۳۲ : عهدیست که آشنا و بیگانه یکیست

شمارهٔ ۳۳ : ساقی، قدحی که دور گلزار گذشت

شمارهٔ ۳۴ : عشق است که درد من و درمان من است

شمارهٔ ۳۵ : افسانهٔ عشق، راز پنهان من است

شمارهٔ ۳۶ : یار است که در ظلمت امکان شمع است

شمارهٔ ۳۷ : این کوچهٔ عمر، وحشت افزا راهی ست

شمارهٔ ۳۸ : غمنامهٔ ما خواند و جوابی ننوشت

شمارهٔ ۳۹ : افسوس که درد عشق و درمان هم نیست

شمارهٔ ۴۰ : هستی بزمی ست، انجمن سازی هست

شمارهٔ ۴۱ : یار آینه حسن دلارای خود است

شمارهٔ ۴۲ : آن را که رسوم عشقبازی اصل است

شمارهٔ ۴۳ : داغم به دل از دو گوهر نایاب است

شمارهٔ ۴۴ : از حرف وداع، دیده جیحون شد و رفت

شمارهٔ ۴۵ : بی ضامن و رهن، وام می باید، نیست

شمارهٔ ۴۶ : هند است و جهان به کام می باید اوا نیست

شمارهٔ ۴۷ : در هند اگر کسی نرنجد از راست

شمارهٔ ۴۸ : دل خوش نکند نالهٔ زاری که مراست

شمارهٔ ۴۹ : دیدیم، سواد هند حیرت زار است

شمارهٔ ۵۰ : در زیر فلک نالهٔ ما بی اثر است

شمارهٔ ۵۱ : دردانهٔ دریای حقیقت درد است

شمارهٔ ۵۲ : ای سینه بنال، ناله کار من و توست

شمارهٔ ۵۳ : ساقی، رگ ابر آبداری برخاست

شمارهٔ ۵۴ : ای تیره شب فراق، پایان وقت است

شمارهٔ ۵۵ : با ما زاهد، خیال خامت عبث است

شمارهٔ ۵۶ : دردا که دری نسفته می باید رفت

شمارهٔ ۵۷ : ما را لب لعل فام می باید، نیست

شمارهٔ ۵۸ : از روی تو شمع سان نگاهم همه سوخت

شمارهٔ ۵۹ : از صومعه تا میکده، پر راهی نیست

شمارهٔ ۶۰ : از خصمی مردمان مرا حال نکوست

شمارهٔ ۶۱ : آن دیده، که بازاری عشاقش خوست

شمارهٔ ۶۲ : دیوانه دلم، یارِِ دل آسایی نیست

شمارهٔ ۶۳ : مردی که میان دردمندان فرد است

شمارهٔ ۶۴ : دلبر بسیار و دل نگهدار کم است

شمارهٔ ۶۵ : دانی که به من در غمت آیا چه گذشت؟

شمارهٔ ۶۶ : دوران به نشاط و غم صلایی زد و رفت

شمارهٔ ۶۷ : دیشب طربی بر دل غمناکم ریخت

شمارهٔ ۶۸ : بسته ست زبانم و بیان در سیر است

شمارهٔ ۶۹ : از حوصلهٔ صبر، غمت بیرون است

شمارهٔ ۷۰ : هرحند که حسن و عشق، مستور به است

شمارهٔ ۷۱ : گر خاک شوی، در ره دلدار خوش است

شمارهٔ ۷۲ : دم سردی زاهدان کافورمزاج

شمارهٔ ۷۳ : اندوه جهان و شادمانی همه هیچ

شمارهٔ ۷۴ : بلبل سر کرد ناله هنگام صبوح

شمارهٔ ۷۵ : در دهر دنی که هست شیرینش تلخ

شمارهٔ ۷۶ : با تنگدلی حوصلهٔ ماست فراخ

شمارهٔ ۷۷ : ابنای زمانه، لولیان آیینند

شمارهٔ ۷۸ : گر طالع پست، نارساییها کرد

شمارهٔ ۷۹ : خورشید رخ تو تا دل افروز نشد

شمارهٔ ۸۰ : اکسیر محبت رخ ما کاهی کرد

شمارهٔ ۸۱ : در هجر تو ناله سینه فرسایی کرد

شمارهٔ ۸۲ : شاخ گل من نظر به خاری نکند

شمارهٔ ۸۳ : دل در غم عشق، کامرانی نکند

شمارهٔ ۸۴ : پیوسته دی و تموز دم سردی کرد

شمارهٔ ۸۵ : یک چند دل از پی تمنا گردید

شمارهٔ ۸۶ : تا بر لب عاشق می گلگون ناید

شمارهٔ ۸۷ : آمد به برم یار و چه زیبا آمد!

شمارهٔ ۸۸ : عالی گهران و خوش عیاران رفتند

شمارهٔ ۸۹ : گفتم که به یاد یار خواهی آمد

شمارهٔ ۹۰ : یا رب چه شود گرکرمت یار افتد؟

شمارهٔ ۹۱ : آن بی خردی که شوم چون زاغ افتد

شمارهٔ ۹۲ : نزدیک بود ز لب هوا بردارد

شمارهٔ ۹۳ : دهرم به شکنج انزوا می دارد

شمارهٔ ۹۴ : گفتم ز غمت غنچهٔ دل وا نشود

شمارهٔ ۹۵ : نظّارهٔ زشت، دیده را میل کشید

شمارهٔ ۹۶ : باطل کیشان بر اهل حق چیر شدند

شمارهٔ ۹۷ : الفاظ و معانی از کلامم نو شد

شمارهٔ ۹۸ : ای آنکه غم تو عیش جاوید بود

شمارهٔ ۹۹ : آنان که به سودای تو داغ افروزند

شمارهٔ ۱۰۰ : تا چند زمانه فتنه اندوز شود؟

شمارهٔ ۱۰۱ : عاقل تحصیل علم بیجا چه کند؟

شمارهٔ ۱۰۲ : تیغم به زبون کشی چو مانوس نبود

شمارهٔ ۱۰۳ : دنیا طلب دنی، به دنیا ارزد

شمارهٔ ۱۰۴ : از عکس رخ تو، گلستان پیدا شد

شمارهٔ ۱۰۵ : در راه طلب، ناله هواخواهی کرد

شمارهٔ ۱۰۶ : با کعبه چه کار اگر معاشی ندهند؟

شمارهٔ ۱۰۷ : بربندی اگر به خون کمر را چه شود؟

شمارهٔ ۱۰۸ : در ماتم تو چرا جگر خون نشود؟

شمارهٔ ۱۰۹ : در عشق، رگ جان گرفتار برند

شمارهٔ ۱۱۰ : این شور نه آن لعل شکرریز فکند

شمارهٔ ۱۱۱ : در ماتم تو شیون دلهاست بلند

شمارهٔ ۱۱۲ : در ماتم تو، ملک و ملک شیون کرد

شمارهٔ ۱۱۳ : دل می بری و خبر نداری که چه شد

شمارهٔ ۱۱۴ : دل در غم هجر، بی قراری ها کرد

شمارهٔ ۱۱۵ : اول نگه تو فتنه انگیز نبود

شمارهٔ ۱۱۶ : آنجا که رسوم ما و من برخیزد

شمارهٔ ۱۱۷ : هر جلوه که آن نرگس عیار کند

شمارهٔ ۱۱۸ : سامانی و ثروتی نشد جمع، چه شد؟

شمارهٔ ۱۱۹ : شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد

شمارهٔ ۱۲۰ : ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد

شمارهٔ ۱۲۱ : خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند

شمارهٔ ۱۲۲ : بلبل به نوای آشنا می نازد

شمارهٔ ۱۲۳ : بر پای بت، از نیاز پیشانی زد

شمارهٔ ۱۲۴ : از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد

شمارهٔ ۱۲۵ : غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند

شمارهٔ ۱۲۶ : بر تیره شب من که دل و جان گرید

شمارهٔ ۱۲۷ : عالی گهران، بنده نژادان منند

شمارهٔ ۱۲۸ : در دهر، به مستعار آلوده مگرد

شمارهٔ ۱۲۹ : گر نوح و دعای غرق، این دم می شد

شمارهٔ ۱۳۰ : هرگه سخنی برلب اظهار رسد

شمارهٔ ۱۳۱ : افسرده دمان عهد ما، رشک یخند

شمارهٔ ۱۳۲ : از رهگذر دوست، صبایی نرسید

شمارهٔ ۱۳۳ : زان پیش که دی آفت بستان گردد

شمارهٔ ۱۳۴ : مشکل که دلم را نگهت شاد کند

شمارهٔ ۱۳۵ : دل، بندهٔ عشق است، کفیلی دارد

شمارهٔ ۱۳۶ : تا چند ز اشک بر رخم رنگ آید

شمارهٔ ۱۳۷ : عشق تو سواد دیده را جیحون کرد

شمارهٔ ۱۳۸ : وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود

شمارهٔ ۱۳۹ : کمتر به وصال، قرعهٔ کار افتد

شمارهٔ ۱۴۰ : گلگون سرشک، گرم جولانی کرد

شمارهٔ ۱۴۱ : بی پا و سران که هرزه گردی دارند

شمارهٔ ۱۴۲ : ابنای زمان دُرد و صفا را ندهند

شمارهٔ ۱۴۳ : حسنش، به می از حجاب بیرون آمد

شمارهٔ ۱۴۴ : گردد چو خراب تن، چه غم؟ جان باشد

شمارهٔ ۱۴۵ : جانان چو هوای جلوه ی ناز کند

شمارهٔ ۱۴۶ : حسن تو به یک جلوه گرفتارم کرد

شمارهٔ ۱۴۷ : کی بود که دل بستهٔ زنار نبود؟

شمارهٔ ۱۴۸ : زین پیش فلک چنین دل آزار نبود

شمارهٔ ۱۴۹ : خوش آن که پیام ارجعی گوش کند

شمارهٔ ۱۵۰ : مستان لقا چو ارجعی گوش کنند

شمارهٔ ۱۵۱ : با شعلهٔ آه، چشم گریان چه کند؟

شمارهٔ ۱۵۲ : بر لب قدحی بعد هلاکم بگذار

شمارهٔ ۱۵۳ : در هجر حزین، از غم جانکاه بمیر

شمارهٔ ۱۵۴ : ای دستخوش هزار سودا هشدار

شمارهٔ ۱۵۵ : با سرمه چو شد نرگس عیّار تو یار

شمارهٔ ۱۵۶ : گر جلوهٔ دوست می کند عاشق سیر

شمارهٔ ۱۵۷ : با داغ تو سال و ماه بردیم به سر

شمارهٔ ۱۵۸ : بس بوالعجب است زیر این چرخ اثیر

شمارهٔ ۱۵۹ : ساقی قدحی از می گلفام بیار

شمارهٔ ۱۶۰ : مطرب مگذار دم، نی و چنگ بیار

شمارهٔ ۱۶۱ : ای سوخته جان سپند، یاد تو به خیر

شمارهٔ ۱۶۲ : گر ترک کم و بیش کنی اولی تر

شمارهٔ ۱۶۳ : از خصمی روزگار بی مهر و تمیز

شمارهٔ ۱۶۴ : مردانه حزین از سر دنیا برخیز

شمارهٔ ۱۶۵ : خونم به کرشمه، ای جفاکیش مریز

شمارهٔ ۱۶۶ : در راه خطیری که نشیب است و فراز

شمارهٔ ۱۶۷ : از هند نجس، نجات می خواهم و بس

شمارهٔ ۱۶۸ : از ظلمت هندِ سفله انگیز مترس

شمارهٔ ۱۶۹ : بخرید یکی خواجه، غلامی به هوس

شمارهٔ ۱۷۰ - رباعی مستزاد : آنی که سر از سجدهٔ کوی تو نتافت

شمارهٔ ۱۷۱ : این خرقهٔ پر زرق و ردای سالوس

شمارهٔ ۱۷۲ : تا چند به چنگ غم پنهانی خویش

شمارهٔ ۱۷۳ : صوفی برخیز، باده صافیست بکش

شمارهٔ ۱۷۴ : ای عوج زمانه، قد چالاک بکش

شمارهٔ ۱۷۵ : ای صورت و معنی تو را پستی فرض

شمارهٔ ۱۷۶ : پنهان به سیه خانهٔ حرف است نقط

شمارهٔ ۱۷۷ : تا عشق فکند در دلم تاب چو شمع

شمارهٔ ۱۷۸ : آسوده تویی چو سرو و سوسن در باغ

شمارهٔ ۱۷۹ : چون عشق کشید تیغ هیجا ز غلاف

شمارهٔ ۱۸۰ : هرچند نوای آتشین دارد عشق

شمارهٔ ۱۸۱ : صوفی که بود اساس کارش بر زرق

شمارهٔ ۱۸۲ : چون لاله آتشین درین تیره مغاک

شمارهٔ ۱۸۳ : میزان حقیم و امتحان و لَکَ لک ؟

شمارهٔ ۱۸۴ : گر نیست مرا طالع فیروز چه باک؟

شمارهٔ ۱۸۵ : پختیم به کار خویش سودا، من و دل

شمارهٔ ۱۸۶ : تا عشق تو گشت از ازل روزی دل

شمارهٔ ۱۸۷ : اندوه چو بیش شد گرفتم کم دل

شمارهٔ ۱۸۸ : جمعیت خویش را پریشان کردم

شمارهٔ ۱۸۹ : از کام دل است بس که عریان دستم

شمارهٔ ۱۹۰ : آنم که به ملک نیستی سلطانم

شمارهٔ ۱۹۱ : آنم که ز ذوق نیستی دلشادم

شمارهٔ ۱۹۲ : رخ، تازه به اشک ارغوانی دارم

شمارهٔ ۱۹۳ : یک چند، دل از آز هراسان کردیم

شمارهٔ ۱۹۴ : بشتاب دلا برگ سفر ساز کنیم

شمارهٔ ۱۹۵ : بار خودی افکنم، سبکتاز روم

شمارهٔ ۱۹۶ : داغ غم آن نگار مهوش دارم

شمارهٔ ۱۹۷ : زیبا صنما ز بی قراران توایم

شمارهٔ ۱۹۸ : یارای زبان کو که ثنای تو کنیم؟

شمارهٔ ۱۹۹ : عشق تو کلیم طور سینای دلم

شمارهٔ ۲۰۰ : جان در سر زلف تابناکی کردم

شمارهٔ ۲۰۱ : حال دل آسوده دلان سوخت دلم

شمارهٔ ۲۰۲ : صوفی برخیز های و هوبی بزنیم

شمارهٔ ۲۰۳ : از ظلمت هستی خود آزاده منم

شمارهٔ ۲۰۴ : چون شمع بود داغ جنون تاج سرم

شمارهٔ ۲۰۵ : ای هوش به می داده، فدای تو شوم

شمارهٔ ۲۰۶ : چل سال کتاب جسم و جان را خواندیم

شمارهٔ ۲۰۷ : زهرم به قدح دهی که می نوش مکن

شمارهٔ ۲۰۸ : از گنج، به مار صلح نتوان کردن

شمارهٔ ۲۰۹ : مقدور نشد ز دامن افشانی من

شمارهٔ ۲۱۰ : تدبیر به کار من چه خواهد کردن؟

شمارهٔ ۲۱۱ : وبرانی عشق، باشد آباد شدن

شمارهٔ ۲۱۲ : ای بستهٔ آب و گل، چه خواهی کردن؟

شمارهٔ ۲۱۳ : معنی طلبی، بساط صورت ته کن

شمارهٔ ۲۱۴ : پیش کرمت دست تهی آوردم

شمارهٔ ۲۱۵ : گر قدر به روستا نمی دارندم

شمارهٔ ۲۱۶ : تا کی گل عیش در چمنها جویم؟

شمارهٔ ۲۱۷ : پرسید ز یار خود، یکی از یاران

شمارهٔ ۲۱۸ : ای رهرو عشق، کاهلی پیشه مکن

شمارهٔ ۲۱۹ : نه قصّهٔ سرسری، نه بازی ست سخن

شمارهٔ ۲۲۰ : آن راحت جان و دل شیدایی من

شمارهٔ ۲۲۱ : ای دیدهٔ زار من چه خواهی کردن؟

شمارهٔ ۲۲۲ : صوفی، اگرت هوای کشف است و یقین

شمارهٔ ۲۲۳ : یاران عزیز و نور بینایی من

شمارهٔ ۲۲۴ : حق ظاهر و خلق در حجاب افزودن

شمارهٔ ۲۲۵ : آمد سحر آن نگار خونین جگران

شمارهٔ ۲۲۶ : ای گل تو به بویی دل خود شاد مکن

شمارهٔ ۲۲۷ : ای بخت نژند در سیاهی بی تو

شمارهٔ ۲۲۸ : ای خاک وفا رفته به باد از دل تو

شمارهٔ ۲۲۹ : ای در دل هر قطره تمنّا از تو

شمارهٔ ۲۳۰ : ای دُرّ یتیم، دیده دریا از تو

شمارهٔ ۲۳۱ : ای عاشق محزون، دل ناشاد تو کو؟

شمارهٔ ۲۳۲ : سرّ غم عشق را، ز بیگانه مجو

شمارهٔ ۲۳۳ : غفلت زده ام، خاطر آگاهم ده

شمارهٔ ۲۳۴ : ای صیت بزرگی به جهان افکنده

شمارهٔ ۲۳۵ : ای بندهٔ دهرِ دون نواز گنده

شمارهٔ ۲۳۶ : تا چند حزین اسیر ماتم شده‌ای؟

شمارهٔ ۲۳۷ : جانا چه بود که خاطری شاد کنی

شمارهٔ ۲۳۸ : تا ناله، درفش کاویانی نکنی

شمارهٔ ۲۳۹ : آشفتهٔ دور روزگارم ساقی

شمارهٔ ۲۴۰ : رفتند ز بزم، میگساران ساقی

شمارهٔ ۲۴۱ : بشکن قدح سپهر دون ای ساقی

شمارهٔ ۲۴۲ : صحراست ز سبزه، سبزفام ای ساقی

شمارهٔ ۲۴۳ : ای درد، ز مرگ فکر درمان نکنی

شمارهٔ ۲۴۴ : ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری

شمارهٔ ۲۴۵ : ای ناله، خلاف دردکیشان نکنی

شمارهٔ ۲۴۶ : ای دوست چراغ چشم بیدار تویی

شمارهٔ ۲۴۷ : شوق ار به دیارت نرساند نرسی

شمارهٔ ۲۴۸ : هم درد و دوای دل افگار تویی

شمارهٔ ۲۴۹ : ای خامه بسی نکته سرایی کردی

شمارهٔ ۲۵۰ : چون باد صبا، سبک عنانی نکنی

شمارهٔ ۲۵۱ : آلودهٔ زهد کرده ام دامانی

شمارهٔ ۲۵۲ : زاهد، از عشق، دین به افسون نبری

شمارهٔ ۲۵۳ : تا چهره ز اشک ارغوانی نکنی

شمارهٔ ۲۵۴ : امروز دل است، زیر بار عجبی

شمارهٔ ۲۵۵ : از می، لب غنچه گشت گلگون ساقی

شمارهٔ ۲۵۶ : ای آنکه به لافگاه دعوی چستی

شمارهٔ ۲۵۷ : خاموش حزین که گفتنی ها گفتی

شمارهٔ ۲۵۸ : در کعبه حزین ، امیر اسلام شوی

شمارهٔ ۲۵۹ : آنی که به قد ز سرو آزاده تری

شمارهٔ ۲۶۰ : ای آنکه بنفشه زیب نسرین داری

شمارهٔ ۲۶۱ : مهری به لب خود زن اگر مرد مهی

شمارهٔ ۲۶۲ : هر دم ز تو عمر می کَنَد بیخ و بنی

شمارهٔ ۲۶۳ : سرتاسر آفاق، حزین گردیدی

شمارهٔ ۲۶۴ : از عشق فتاده ام به منزلگاهی