خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : دل به بوی وصل آن گُل آب و گِل را ساخت جا

غزل شمارهٔ ۲ : امشب من و تو هر دو، مستیم، ز می امّا

غزل شمارهٔ ۳ : ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را

غزل شمارهٔ ۴ : به دست باد گهگاهی سلامی می‌رسان یارا

غزل شمارهٔ ۵ : مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را

غزل شمارهٔ ۶ : زان پیش کاتصال بود خاک و آب را

غزل شمارهٔ ۷ : نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟

غزل شمارهٔ ۸ : نقش است هر ساعت ز نو، این دور لعبت باز را

غزل شمارهٔ ۹ : خیال نرگس مستت، ببست خوابم را

غزل شمارهٔ ۱۰ : ای که روی تو بهشت دل و جان است مرا

غزل شمارهٔ ۱۱ : ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا

غزل شمارهٔ ۱۲ : ای که بر من می‌کشی خط و نمی‌خوانی مرا!

غزل شمارهٔ ۱۳ : نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را

غزل شمارهٔ ۱۴ : محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را

غزل شمارهٔ ۱۵ : اگر حُسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را

غزل شمارهٔ ۱۶ : یارب به آب این مژه اشکبار ما

غزل شمارهٔ ۱۷ : ره، خرابات است و درد سالخورده، پیر ما

غزل شمارهٔ ۱۸ : من کیستم تا باشدم، سودای دیدار شما؟

غزل شمارهٔ ۱۹ : قبله ما نیست، جز محراب ابروی شما

غزل شمارهٔ ۲۰ : بی‌گل رویت ندارد، رونقی بستان ما

غزل شمارهٔ ۲۱ : نوبهار و عشق و مستی، خاصه در عهد شباب

غزل شمارهٔ ۲۲ : چشمه چشم من از سرو قدت یابد آب

غزل شمارهٔ ۲۳ : چشمم از پرتو خورشید رخت، گیرد آب

غزل شمارهٔ ۲۴ : جمال خود منما، جز به دیده پر آب

غزل شمارهٔ ۲۵ : غمزه سرمست ساقی، بی‌شراب

غزل شمارهٔ ۲۶ : ای گل رخسار تو! برده ز روی گل، آب

غزل شمارهٔ ۲۷ : ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب

غزل شمارهٔ ۲۸ : از لب لعل توام، کار به کام است، امشب

غزل شمارهٔ ۲۹ : جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب

غزل شمارهٔ ۳۰ : خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیب

غزل شمارهٔ ۳۱ : باز آمدی ای بخت همایون به سعادت

غزل شمارهٔ ۳۲ : در سرم زلف تو، سودا انداخت

غزل شمارهٔ ۳۳ : به آستین ملالم مران، که من به ارادت

غزل شمارهٔ ۳۴ : خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است

غزل شمارهٔ ۳۵ : مرا ز هر دو جهان، حضرت تو، مقصود است

غزل شمارهٔ ۳۶ : هرکه از خود خبری دارد، از او بی‌خبر است

غزل شمارهٔ ۳۷ : ترکم، عرب مثال، چنگ بر عذار بست

غزل شمارهٔ ۳۸ : من خراباتیم و باده پرست

غزل شمارهٔ ۳۹ : غمزه بیمار یار، از ناتوانی خوشترست

غزل شمارهٔ ۴۰ : دلی چو زلف تو سر تا به پای، جمله شکست

غزل شمارهٔ ۴۱ : گر بدین شیوه کند، چشم تو مردم را مست

غزل شمارهٔ ۴۲ : ای دل شوریده جان، نیست شو از هر چه هست

غزل شمارهٔ ۴۳ : تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست

غزل شمارهٔ ۴۴ : از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست

غزل شمارهٔ ۴۵ : بیا که بی لب لعل تو، کار من، خام است

غزل شمارهٔ ۴۶ : تا بدیدم حلقه زلف تو، روز من، شب است

غزل شمارهٔ ۴۷ : از بار فراق تو مرا، کار خراب است

غزل شمارهٔ ۴۸ : عاشقان را از جمالش، روز بازار امشب است

غزل شمارهٔ ۴۹ : تا به هوای تو دل، از سر جان، برنخاست

غزل شمارهٔ ۵۰ : شب فراق، چو زلفت اگر چه تاریک است

غزل شمارهٔ ۵۱ : من خیال یار دارم، گر کسی را بر دل است

غزل شمارهٔ ۵۲ : مستی و عشق از ازل، پیشه و آیین ماست

غزل شمارهٔ ۵۳ : رفیقان! کاروان، امشب، روان است

غزل شمارهٔ ۵۴ : چشم سر مست خوشت، فتنهٔ هشیاران است

غزل شمارهٔ ۵۵ : زلال جام خضر، دردی مدام من است

غزل شمارهٔ ۵۶ : این چه داغی است که از عشق تو بر جان من است

غزل شمارهٔ ۵۷ : فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است

غزل شمارهٔ ۵۸ : شب است و بادیه و دل، فتاده از راه است

غزل شمارهٔ ۵۹ : چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است

غزل شمارهٔ ۶۰ : امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است

غزل شمارهٔ ۶۱ : تا در سرم، ز زلف تو، سودا فتاده است

غزل شمارهٔ ۶۲ : تا زماه طلعتت، طرف نقاب، افتاده است

غزل شمارهٔ ۶۳ : روزی از رویت، مگر طرف نقاب، افتاده است

غزل شمارهٔ ۶۴ : خواب مستی کرده چشمت، در خمار افتاده است

غزل شمارهٔ ۶۵ : نه ز احوال دل بی‌خبرانت، خبری است

غزل شمارهٔ ۶۶ : بویی از خاک رهت، همره باد سحری است

غزل شمارهٔ ۶۷ : مشنو، که مرا از درت، اندیشه دوری است

غزل شمارهٔ ۶۸ : بر سر کوی یقین، کعبه و بتخانه، یکی است

غزل شمارهٔ ۶۹ : حلقه زلف تو، سرمایه هر سودایی است

غزل شمارهٔ ۷۰ : باز جانم، هدف تیر کمان ابرویی است

غزل شمارهٔ ۷۱ : جان من می‌رقصد از شادی، مگر یار آمده‌ست

غزل شمارهٔ ۷۲ : در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست

غزل شمارهٔ ۷۳ : عاشقان را شوق مستی، از شرابی دیگرست

غزل شمارهٔ ۷۴ : دل ز جا برخاست ما را، وصل او بر جا نشست

غزل شمارهٔ ۷۵ : درون، ز غیر بپرداز و ساز، خلوت دوست

غزل شمارهٔ ۷۶ : مشک ریزان می‌جهد، باد صبا از کوی دوست

غزل شمارهٔ ۷۷ : من لاف چون زنم، که سرم را هوای توست

غزل شمارهٔ ۷۸ : هست آرام دل، آن را که دلارامی هست

غزل شمارهٔ ۷۹ : بی‌وفا می‌خواندم، آن بی‌وفا، پیداست کیست

غزل شمارهٔ ۸۰ : یار ما را یار بسیارست تا او یار کیست

غزل شمارهٔ ۸۱ : سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست

غزل شمارهٔ ۸۲ : شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست

غزل شمارهٔ ۸۳ : بیمار غمت را به جز از صبر دوا نیست

غزل شمارهٔ ۸۴ : داغ سودای تو بر جان رهی تنها نیست

غزل شمارهٔ ۸۵ : چشم من گوش خیالت دارد، اما خواب نیست

غزل شمارهٔ ۸۶ : عاشق سرمست را، با دین و دنیا کار نیست

غزل شمارهٔ ۸۷ : می‌کشم دردی که درمانیش، نیست

غزل شمارهٔ ۸۸ : بهار باغ و گل امروز، گوییا خوش نیست

غزل شمارهٔ ۸۹ : دل می‌خرد حبیب و مرا این متاع نیست

غزل شمارهٔ ۹۰ : درد عشق تو که جز جان منش، منزل نیست

غزل شمارهٔ ۹۱ : اگر غمی است مرا بر دل، از غمش غم نیست

غزل شمارهٔ ۹۲ : حاصلی، زین دور غم فرجام، نیست

غزل شمارهٔ ۹۳ : خسته باد آن دل، که از تیر جفایش خسته نیست

غزل شمارهٔ ۹۴ : ما را به جز از عشق تو، در خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ ۹۵ : سرو را، پیش قدت، منصب بالایی نیست

غزل شمارهٔ ۹۶ : هر که چون سروم، گل اندامی نداشت

غزل شمارهٔ ۹۷ : تیر خدنگ غمزه‌ات، از جان ما گذشت

غزل شمارهٔ ۹۸ : چند گویم در فراقت کآبم از سر گذشت؟

غزل شمارهٔ ۹۹ : بر دل من تا خیال آن پری پیکر، گذشت

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : از سر دنیا و دین، مردانه در خواهم گذشت

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : آب چشمم راز دل، یک یک، به مردم، باز گفت

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : هر که با، عشق آشنا شد، زحمت جان، برنتافت

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : دل، در برم گرفت و پی یار من برفت

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : باز دل سودای آن زنجیر مو، از سر گرفت

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : آمد به برج عاشقان، ماه مبارک منزلت

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : هر آن حدیث که از عشق می‌کنند، روایت

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : آن پری چهره که ما را نگران می‌دارد

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : بیا که ملک جمال تو را، زوال مباد

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : تحریر شرح شوقت، طومار، بر نتابد

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : اگر روزی، نگارم را سوی بستان، گذار افتد

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، می‌افتد

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : من امروز، از میی مستم، که در ساغر نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : هر دمم، چهره به خون مژه، تر می‌گردد

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : ترک چشم تو، که با تیر و کمان می‌گردد

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : روی تو آب چشمه خورشید می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : به حضرت تو، که یارد، که قصه‌ای ز من آرد؟

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : گر از تن جان شود معزول، عشقت جای آن دارد

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : این یار که من دارم، ازین یار که دارد؟

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : کیست که قصهٔ مرا پیش نگار من برد؟

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : چشمت به خواب چشم مرا خواب می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : ز کویش نسیم صبا بوی برد

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : آخرت روزی ز سلمان یاد می‌بایست کرد

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : سحرگه بلبلی آواز می‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : عذارت خط به بخت ما درآورد

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : لطف جانبخش تو جانم ز عدم باز آورد

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : باد سحر از کوی تو بویی به من آورد

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : جز نقش صورتت دل، نقشی نمی‌پذیرد

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : گرچه در عهد تو عاشق به جفا می‌میرد

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : دل برد دلبر و در دام بلاش اندازد

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : گر وقت سحر، بادی از کوی تو برخیزد

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : آخر این درد دل من به دوایی برسد

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : گل فردوس چه باشد که به روی تو رسد

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : دلی که شیفته یار دلربا باشد

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : بر منت ناز و ستم، گرچه به غایت باشد

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : ما را که شور لعلش، در سر مدام باشد

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : اسیر بند گیسویت، کجا در بند جان باشد

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : صنمی اگر جفایی کند آن جفا نباشد

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : ما را به جز خیالت، فکری دگر نباشد

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : مستور در ایام تو معذور نباشد

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : دل شکسته من تا به کی حزین باشد؟

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : هر سینه کجا محرم اسرار تو باشد؟

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : مجموع درونی که پریشان تو باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : چو زلف آن را که سودای تو باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : خوش دولتی است عشقت تا در سر که باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : مرا که چون تو پری چهره دلبری باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : شبهای فراقت را، آخر سحری باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : دلم را جز سر زلفت، دگر جایی نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : مرا هوای تو از سر بدر نخواهد شد

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : من چه دانستم که هجر یار چندین در کشد؟

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : یار به زنجیر زلف، باز مرا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : می‌کشم خود را و بازم دل بسویش می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : نظری کن که دل از جور فراقت خون شد

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : نگارینا به صحرا رو، که بستان حله می‌پوشد

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : ز صبا سنبل او دوش به هم بر می‌شد

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : نمی‌دانم که نی چون من چرا بسیار می‌نالد؟

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : خوش آمد باد نوروزی، خوش آمد

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : گل که خوش طلعت و خوشبو آمد

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : کسی که قصه درد مرا نمی‌داند

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمی‌داند

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : جان ما را دل بماند از ما و ما را دل نماند

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : لاابالی وار، دستی بر جهان خواهم فشاند

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : در خرابات مرا دوش به دوش آوردند

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : چشم مخمور تو مستان را به هم بر می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا می‌کشند

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : حاشا که تا سلمان بود، ترک می و ساغر کند

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : هر شب این اندیشه در بر غنچه را دل خون کند

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : هر زمان عشقش سر از جایی دگر بر می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : بوی زلف او دماغ جان معطر می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : سنبلت را صبا بر گل مشوش می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : چشم مستت گرچه با ما ترک تازی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : با سر زلفش دلم، پیوند جانی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : آنها که مقیمان خرابات مغانند

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : گاه در مصطبه دردی کش رندم خوانند

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : خام خم را ز لبت، رنگ اگر وام کنند

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : اهل دل را به خرابات مغان ره ندهند

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : خیال زلف تو چشمم به خواب می‌بیند

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : آن پری کیست که از عالم جان روی نمود؟

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : آنجا که عشق آمد کجا پند و خرد را جا بود؟

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : دوشم آن گلچهره در آغوش بود

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : ماهی ار ماه فلک را از کمان ابرو بود

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : دی دیده از خیال رخش بازمانده بود

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : همچنان مهر توام مونس جان است که بود

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : سر سودای تو هرگز ز سر ما نرود

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : از چشم من خیال قدش کی برون رود؟

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : باد صبا به باغ به بوی تو می‌رود

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : آن سرو بین که باز چه رعنا همی رود

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : گرز خورشید جمالت ذره‌ای پیدا شود

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : آن که باشد که تو را بیند و عاشق نشود؟

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : دل ز وصل او نشان بی‌نشانی می‌دهد

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : یار دل می‌جوید و عاشق روانی می‌دهد

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : بگذار تا ز طرف نقابت شود پدید

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : دل پی دلدار رفت و دیده چو این حال دید

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : مانده یک ذره از آن دل که هوای تو گزید

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : ما رقمی می‌کشیم، تا به چه خواهد کشید

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید؟

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : پیر من از میکده بویی شنید

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : بگو ای ماه تا ساقی ز می مجلس بیاراید

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : از توبه ریایی، کاری نمی‌گشاید

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : چو چشمت هرگزم چشمی به چشمم در نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : چون خاک شوم وز گل من خار برآید

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : صفت خرابی دل، به حدیث کی درآید؟

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : وصلت به جان خریدن، سهل است، اگر برآید

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : نامم به زبان بردن، گیرم که نمی‌شاید

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : مرا که نقش خیال تو در درون آید

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : چو رویت هرگزم نقشی به خاطر در نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : کار شد تنگ برین دل، خبر یار کنید

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : ای عمر باز رفته، نمی‌آیی از سفر

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : پرده از رویش ای صبا بردار!

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : سالک راه تو را با مالک رضوان چه کار؟

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : زین پیش داشت یار غم کار و بار یار

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : چوگان زلفش از من دل برد گو ببر

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : می‌برد سودای چشم مستش از راهم دگر

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : در مسجد چه زنی اینک در میکده باز

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : زلفین سیه خم به خم اندر زده‌ای باز

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : بر گل رفتم از غالیه تر زده‌ای باز

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : کارها دارد دل من با لب جانان هنوز

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : هست پیغامی مرا کو قاصدی مشکین نفس

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : در زلف خویش پیچ و ازو حال ما بپرس

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : ای صبا برخیز و کوی دلستان ما بپرس

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : ما از در او دور و چنین بر در و بامش

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : در خرابات مغان مست و بهم بر زده دوش

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : عارفا لعل لبش می می‌دهد هشیار باش

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : کار دنیا نیست چندان کار و باری، گو مباش

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : مست حسنی که ندارد خبر از آفاقش

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : چون تحمل می‌کند تن صحبت پیراهنش

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : نعره زنان آمدم بر در میخانه دوش

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : ماییم به پای تو در افکنده سر خویش

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : نداشت این دل شوریده تاب سودایش

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : می‌کند غارت صبر و دل و دین سودایش

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : چند گویی با تو یک شب روز گردانم چو شمع

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : درد سری می‌دهد، عقل مشوش دماغ

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : ای به دیدار توام، دیده گریان مشتاق!

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : به غیر صورت او هر چه آیدم در دل

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : به مهر روی تو خواهم رسید، ذره مثال

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : ای جان نازنین من ای آرزوی دل

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : ساقی ایام گل آمد، حبذا ایام گل

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : آرزو دارم ز لعلش تا به لب جام مدام

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده دیده‌ام

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : به چشمانت که تا رفتی، به چشمم بی‌خور و خوابم

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : هر خدنگی که ز دست تو به جان می‌رسدم

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : من سرگشته به دست تو کجا افتادم؟

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : بر سر کوی دلارام، به جان می‌گردم

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدم

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : چو شمعم در غمت سوزان و اشک از دیده می‌بارم

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : به سر کوی تو سوگند، که تا سر دارم

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : از گلستان رویت، در دیده خار دارم

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : صبح محشر که من از خواب گران برخیزم

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : کمترین صید سر زلف کمند تو منم

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : تو می‌روی و بر آنم که در پی تو برانم

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : بر افشان آستین تا من ز خود دامن برافشانم

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : به درد دل گرفتارم دوای دل نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : ز آب مژگان هر شبی خرقه نمازی می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : همیشه نرگس مست تو را بیمار می‌بینم

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : در رکابت می‌دوم تا گوی چوگانت شوم

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : سؤالی می‌کنم، چیزی نه بیش از پیش می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : ما روی دل به خانه خمار کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : ما به دور باده در کوی مغان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : در راه غمت کرده ز سر پای بپویم

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : دل من زنده می‌گردد به بوی وصل دلداران

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : نخواهم از سر کویش، به صد چندین جفا رفتن

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : خجالت دارم از کویت، ز بس درد سر آوردن

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : خیال خود همه باید، ز سر به در کردن

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : چندان فتاد ما را، کار از شراب خوردن

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : خواهیم چون زلیخا، یوسف رخی گزیدن

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : سر کویش هوس داری، خرد را پشت پایی زن

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : مفتاح فتوح از در میخانه طلب کن

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : جان قتیل توست، بر دارش مکن

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : بیخ عشق تو نشاندند بتا! در دل من

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : ای غبار خاک پایت توتیای چشم من

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : خوش آمدی، ز کجا می‌روی؟ بیا بنشین

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : گر مطربی رودی زند، بی می ندارد آبرو

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : هندوی زلف سرکشت با تو نشسته رو به رو

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : با آنکه آبم برده‌ای، یکباره دست از ما مشو

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : باز می‌افکند آن زلف کمند افکن او

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : ای سر سودای من رفته در سودای تو

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازو

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : ای پسر نیستی ز هستی به

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : سرو سهی که کارش بالا بود همیشه

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : صوفی ز سر توبه، شد با سر پیمانه

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : دلا من قدر وصل او ندانستم تو می‌دانی

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : ماییم به کوی یار دلجوی

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : تا سواد شب نقاب صبح صادق کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : لعل را بر آفتاب حسن گویا کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیده‌ای

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : در خیل تو گشتیم، بسی از همه بابی

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : جان ندارد بی لب شیرین جانان لذتی

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت بچستی

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : ای میوه رسیده ز بستان کیستی

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : به نیازی که با خدا داری

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : چه می‌بری دل ما چون نگه نمی‌داری؟

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : سری از سر نه ار با ما سر مهر و وفا داری

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : ترک من می‌آیی و دل‌ها به یغما می‌بری

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : نصیحت می‌کند هر دم مرا زاهد به مستوری

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : ای نسیم صبح بوی جانفزا می‌آوری

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : رفتی از دست من ای یار و نه آن شهبازی

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : ز سودای رخ و زلفش، غمی دارم شبانروزی

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : صنما مرده آنم که تو جانم باشی

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : ای مه برا شبی خوش، ناز و عتاب تا کی؟

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : نه در کوی تو می‌یابم مجالی

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : جز باد همدمی نه که با او زنم دمی

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : ساقی ز جام مستی ما را رسان به کامی

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : همرنگ رویش در چمن، گل یاسمن گردیدمی

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : رسولا، خدا را به جایی که دانی

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : هر که از روی تواضع بنهد پیشانی

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : تو در خواب خوشی، احوال بیماران چه می‌دانی؟

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : به صنوبر قد دلکشش اگر ای صبا گذری کنی

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : گفتم: خیال وصلت گفتا: بخواب بینی

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : تو را وقتی رسد صوفی که با جانانه بنشینی

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : مبارک منزلی، کانجا فرود آید چو تو ماهی

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : مکن عیب من مسکین اگر عاشق شدم جایی

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : کشیده کار ز تنهایم به شیدایی

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : چشم داریم که دلبستگی بنمایی

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : تو شمع مجلس انسی و از صفا همه رویی

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : هزارت دیده می‌بینم که می‌بینند هر سویی