غزل شمارهٔ ۳۶۴

هوش مصنوعی: من در زندگی‌ام به شدت وابسته به تو هستم، به گونه‌ای که اگر تو نباشی، انگار مرده‌ام. جانم را فدای تو می‌کنم به امید اینکه شاید تو روح و هستی جهان من باشی.

هوش مصنوعی: زندگی من با همه تنگ دستی و سختی‌اش به شب رسیده است تا تو روشنی دل من و نور زندگی‌ام باشی.

هوش مصنوعی: دوران و مشکلات زندگی برای من سنگین نیست، اگر تو نسبت به من نگران باشی.

هوش مصنوعی: اگر برای رسیدن به تو زندگی‌ام زیان‌آور باشد، برایم اهمیتی ندارد؛ همین کافی است که تو در این زیان، خوشبخت و شاد باشی.

هوش مصنوعی: تو تمام وجود تو فقط همین است که من از تو می‌خواهم، و خواسته من تنها این است که تو همانی که هستی، باشی.

هوش مصنوعی: من در دل خود غمی دارم که این غم مربوط به توست و به نظر می‌رسد که تو از این غم پنهانی من باخبر هستی.

هوش مصنوعی: من از دل و جانم برای تو داده‌ام و حالا تو باید جای دل و جان من باشی.

هوش مصنوعی: وقتی به فکر و خیال روم، تو هم در تمام وجودم حضور داری. و زمانی که صحبت می‌کنم، تو هم بر لبانم هستی.

هوش مصنوعی: سلمان نمی‌تواند به درستی وصف تو را بیان کند، چون هر چه بگوید، تو از آن سخن فراتر هستی و پاک‌تر از آنی که با کلمات توصیف شود.