غزل شمارهٔ ۲۶۲

هوش مصنوعی: چند بار بگویم که اگر یک شب را با تو بگذرانم، مثل شمع می‌سوزم و اگر تا صبح بمانم، جای تعجبی نیست.

هوش مصنوعی: عمر من به سر رسید و دیگر امیدی برای ادامه آن ندارم. اکنون جز مرگ چاره‌ای نمی‌بینم، مانند شمعی که تمام شده است.

هوش مصنوعی: من سرنخ زندگی‌ام را به دست دوست می‌سپارم، حتی اگر او بخواهد مرا از بین ببرد. چون می‌دانم بر سرنوشت من مانند شمع خواهد بود.

هوش مصنوعی: درد و رنج من به نقطه‌ای رسیده که دیگر تحملش برایم ممکن نیست و شب‌ها مثل شمع با اشک‌هایی داغ و سوزان، سرنوشت خود را مرور می‌کنم.

هوش مصنوعی: امشب دامن تو را می‌گیرم، مانند آتش‌افروز. اگر تو آستین خود را به من بدهی، جانم را همچون شمع می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من خود را به زنجیر بسته‌ام و دور گردنم ریسمان است. اگر بخواهی می‌توانی به راحتی مرا بکشی، همان‌طور که شمع را خاموش می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر سرم را از بدنم جدا کنی، به فرمان تو سر نمی‌گردانم، و اگر من را به زنجیر درآوری، همچنان به دستورات تو پایبند می‌مانم مثل شمع.

هوش مصنوعی: از دوری من دوری کن، چرا که در هر شب تا صبح، در گوشه‌هایی از دل به شدت نگران و غمین هستم، همچون شمعی که در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: زمانی که من می‌میرم، هیچ کس به جز دشمن جانم برای من دل‌سوزی نخواهد کرد و چنین حالتی شبیه به شمعی است که می‌سوزد.

هوش مصنوعی: مدعی می‌گوید که سلمان تو را به یاد من می‌آورد، اما من می‌گویم که خودم آنقدر بی‌جان و خاموش هستم که شبیه شمعی در حال ذوب شدن هستم.