غزل شمارهٔ ۳۵۰

هوش مصنوعی: نسیم خوشی که از زلف یار گذر کرد، موجب آرامش و رهایی دل من شد. ای نسیم، فدای تو هستم، برو که تو به خوبی رهایی یافتی.

هوش مصنوعی: عاشق قد و قامت آن معشوقه‌ام هستم که حتی بلندترین درختان نیز در برابر زیبایی‌اش کوتاه به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: بیا و دوباره پیمان ببند، ای معشوق، هرچند که هزار بار پیمان شکسته‌ای، مانند زلفی که به آسانی گسسته می‌شود.

هوش مصنوعی: دوش در دام زلف و چشمان تو، گلایه‌هایی برایت داشتم، اما سکوت کردم و نمی‌دانم چه بگویم از حال و هوای شبی که مستی مرا فرا گرفته بود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو سخن از من نگفتی، واقعیت من به وضوح درنیامد؛ زیرا که وقتی من از عدم به وجود آمدم، زیبایی و لطافت وجودی‌ام آشکار شد.

هوش مصنوعی: تو مانند آب زلالی، اما از من فاصله گرفته‌ای. تو چهره‌ای زیبا و جوان‌داری، اما دیگر از دستم رفته‌ای.

هوش مصنوعی: کسی که سزاوار نور و زیبایی است، باید چهره تو را ببیند. تو لطف کردی و هیچ گاه درد و رنجی به مردم نرساندی.

هوش مصنوعی: ناله سلمان از زمانه‌ای است که تو دل سخت و عهد ضعیفی داری. بنابراین، ای دل، نیکو کنش کن و از سستی و سختی دوری کن.