غزل شمارهٔ ۴۲

ای دل بی قرار از هرچه که  ترا مشغول می سازد پرهیز کن و دور شو که برای تاراج دل تو عشق حقیقی آستین بر زده تا به معشوق ازلی و ابدی ترا برساندت. 

هوش مصنوعی: هر کس که به زیبایی ظاهری تنها اعتنا کند و از درک عمق معنا باز بماند، به حقیقت عشق واقعی دست نخواهد یافت. عارفان و درک‌کنندگان واقعی، ارزش درونی اشیاء را می‌شناسند و به دنبال معانی عمیق زندگی هستند. عشق واقعی در صورتی شکل می‌گیرد که به زیورهای ظاهری بسنده نکنیم و به جستجوی معنا بپردازیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که برای درد و رنج‌های زندگی، به عشق و محبت پناه ببرد، همیشه مست و سرمست خواهد بود. او مانند کسی است که از جام هستی، شراب می‌نوشد.

هوش مصنوعی: محفل نزدیک شدن به تو، با نگاه تو زیبا و دل‌نشین است، چرا که از نگاهت، انسان‌های آگاه به مستی می‌افتند.

هوش مصنوعی: خدمتگزار هنرمند فکر، سال‌ها تلاش کرد تا تصویر وجود تو را بر دل من حک کند، اما موفق نشد.

هوش مصنوعی: یک صبح زیبا، چشمانت از خواب دل‌چسب بیدار نشد و شبی هم به او التماس نکردی که با تو در تنهایی بنشیند.

هوش مصنوعی: اگر از من گذشته‌ات را پس بگرفتی، چه اتفاقی می‌افتد؟ محبت تو که به من بسیار زیاد است، اگر فقط یک در را ببندی، به هزار در دیگر باز می‌ماند.

هوش مصنوعی: کسی که برای تو رنج می‌برد، به آرزوی خود دست می‌یابد. اما کسی که به دنبال درد خود می‌گردد، از درد تو فرار می‌کند.