غزل شمارهٔ ۵۹

هوش مصنوعی: چشم زیبای تو که در خواب و بی‌خبر از دنیا به سر می‌برد، دل‌های بسیاری را از شوق و نگرانی می‌آفریند و باعث به هم ریختگی زندگی‌ها شده است.

هوش مصنوعی: من حال بی‌نظمی سنبلت را می‌بینم و فکر می‌کنم شاید باد صبح از احوال من چیزی به او گفته است.

هوش مصنوعی: چشم حسد از زیبایی تو دور باد، زیرا در میان تمام گل‌ها، هیچ گلی به زیبایی و نازکی چهره تو وجود ندارد که هنوز شکفته نشده باشد.

هوش مصنوعی: چشمانم که در شب تاریکی که به خاطر دوری تو دچار غم و اندوه است، هیچ نوری ندارد، با یاد لبت مثل درهایی به سوی بهشت عدن، باز می‌شود.

هوش مصنوعی: دل به خاطر دیدن ابروی تو در مکان مقدس، چشم مست من گفت که این فرد شاد و سرمست در اینجا چرا خوابیده است.

هوش مصنوعی: به خاکی که در مسیر توست، خواستم با مژگانم به راه بروم، ولی عقل به من گفت که نیازی نیست. چراکه نسیم، گیسوانش را به عطر و زیبایی آراسته است.

هوش مصنوعی: سرانجام، این درد و رنجی که از عشق تو در دل دارم، روزی خود را نشان خواهد داد و به جایی خواهد رسید.