غزل شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: اشک‌های من داستان دل را یکی یکی برای مردم بازگو کرد. عشق، شوق و جنون را نمی‌توان پنهان کرد.

هوش مصنوعی: موسیقی‌دان پرده‌ی پنهان عشق را کنار زد و در رقص و شور، گفت که راز پنهان را به نمایش نگذار تا آنچه در دل‌ها نهفته است، آشکار شود.

هوش مصنوعی: لذت درد و سوز ناشی از عشق او، تنها در دل‌های آتشین و سوخته حس می‌شود و راز گرانبهای دلم، تنها با اشک‌هایی که از چشمانم می‌ریزد، بیان می‌گردد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خم ابروی او به پیشانی‌اش نزدیک باشد، دل من در میانه زلف‌هایش با دلی آشفته و پریشان به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: دست جدایی تو در قلب من، خار اندوهی را نشاند که دیگر چه چیزی می‌تواند از این خار غم شاخه بزند و گل کند.

هوش مصنوعی: مواظب باش از ناله‌های شبانه من، زیرا این زمان، شب‌هایی است که هیچ‌کس از گریه و فریاد من نخواهد خوابید.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خیال در صفات تو شکل می‌گیرد، کسی از سلمان نازک‌تر و رنگین‌تر نمی‌تواند صحبت کند.