غزل شمارهٔ ۲۹۲

هوش مصنوعی: هر شب با اشک‌های چشمانم، لباس نماز را می‌پوشم و برای تو، با قد و قامت زیبا، دعا می‌کنم که عمرت طولانی باشد.

هوش مصنوعی: من در زلف‌های دوگانه‌ات گرفتار شده‌ام و مانند یک شکارچیِ شجاع، به جان خودم بازی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من ناچیزترین و بنده تو هستم، به امید اینکه در نهایت به خوبی و خوشنامی برسی. سال‌هاست که به این درگاه روی آورده‌ام و دعا می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر پای تو بر سر من بگذارد، من هم همچون گردی از راه تو عبور می‌کنم و افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: رفتن در این مسیر سخت است و این راهی است که دیگران قبلاً پیموده‌اند، اما من هم تلاشی می‌کنم و کاری از دستم برمی‌آید.

هوش مصنوعی: احساسات و عشق من به تو به اندازه‌ای عمیق نیست که بتوانم در این بازار پرجنب و جوش عاشقانه بمانم، بنابراین ناچارم دلم را در این آتش عشق بسوزانم.

هوش مصنوعی: تو صد بار راه رفتی و من مانند مگسی دور تو می‌چرخم. دوباره از نو می‌خوانم تا به مقام شاهبازی برسم.

هوش مصنوعی: چشمانت همچون تیرهایی به قلبم فرو می‌رود، از او پرسیدم که چرا اینگونه با من رفتار می‌کنی؟ پاسخ داد: به تو رحم کردم و احساس دلسوزی برایت دارم.

هوش مصنوعی: به او گفتم، ناز و دلخوری‌ات به چه دلیل است؟ او با اهل نظر که صحبت کرد، گفت: سلمان، من این رفتار را از روی بی‌نیازی انجام می‌دهم.