غزل شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: امشب، چراغی که برای روشنی مجلس ما روشن کرده‌ایم، به شدت درخشیده و سخنان بار دیگر به جریان افتاده است.

هوش مصنوعی: پروانه وقتی که از کوی دوست بیرون می‌رود، به این راه می‌افتد که او را در آغوش گرفته است.

هوش مصنوعی: صبح به خوبی نمایان نمی‌شود، انگار دودی که در دل دارم، باعث گرفته شدن نمای شرق شده است.

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که چه چیزی باعث زیبایی و درخشش آن سنگ قیمتی قرمز رنگ است؟ امروز هم دوباره در لیوان طلایی قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: ما نباید به راحتی خون و جان خود را از دست بدهیم، زیرا در این دوران، کسی که وظیفه‌ی پذیرایی و خدمت به مردم را دارد، خود در دامی گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: صبحی که از لطافت و نسیم زلف تو دمیده، باعث شده که تمام جهان بوی خوشی شبیه به عطر عنبر بگیرد.

هوش مصنوعی: باد ملیح صبحگاهی با بوی تو به باغ رفته و خیلی از جوان‌ها دور گل سرخ جمع شده‌اند.

هوش مصنوعی: آتش درونی که میان دوستان نزدیک وجود دارد، مانند شمعی است که روشن شده و به زبان آمده است.

هوش مصنوعی: دل با یاد و تصویر تو، از روزگارهای دور به این شکل زیبا و خوشایند درآمده است.

هوش مصنوعی: شکل مخروطی که قلبش به نام سلمان شناخته شده، به یاد قامت تو در آغوش گرفته است.