غزل شمارهٔ ۱۶۸

هوش مصنوعی: من خود را به خاطر او با درد می‌کشم، اما باز هم دلم به سمت او می‌رود. زلف‌های خوش‌انسی که او دارد، مرا به سمت خاک کوی خود می‌کشاند.

هوش مصنوعی: حسن و زیبایی او باعث می‌شود هر جا که دل‌هایی وجود دارد، جلب توجه کند. وگرنه، دل‌های ناراحت به خاطر زیبایی‌اش به او می‌خزند و به او وابسته می‌شوند.

هوش مصنوعی: ما مانند بید، از وزش باد می‌لرزیم، زیرا غیرت ما اجازه نمی‌دهد که باد، نقاب از چهره محبوبمان بردارد.

هوش مصنوعی: باغ زیبایی‌اش همیشه سرسبز و پربازده است و هر لحظه، دیده‌ام که از دل شادابش، آبی به سمت جویش می‌ریزد.

هوش مصنوعی: گل چه می‌داند که بلبل از عشق او چه درد و جانی دارد؟ هر چه بلبل می‌گوید، تنها صدایی است که از دلش می‌آید و در واقع، او را به گفتگو وامی‌دارد.

هوش مصنوعی: من کوزه‌ای پر از درد به دست ساقی می‌آوردم، زیرا در این زمان هر عارف و حافظی در حال نوشیدن شربت الهی و گرفتن فیض از سبو و باده‌اش است.

هوش مصنوعی: شاید کمی از احوالم را آن دل بفهمد، زیرا این جسم رنجور به بوی آن دل بیمار است.

هوش مصنوعی: خصوصیات او به‌قدر دهانش محدود و کوچک است، و این فرد ناتوان، فشار سنگینی را بر دلش احساس می‌کند که ناشی از خودش است.

هوش مصنوعی: سلمان هیچ آرزویی جز دیدن روی دوست ندارد، زیرا دوست است که می‌تواند بر روی آرزوهای او خط بکشد.