غزل شمارهٔ ۱۹۶

هوش مصنوعی: آنهایی که در میخانه‌ها و خرابات زندگی می‌کنند، به غیر از راهی که به خانه‌ی می‌فروش (خمار) می‌رسد، راه دیگری را نمی‌شناسند.

هوش مصنوعی: من از پیروان آزاداندیشان و اهل خوش‌گذرانی هستم، زیرا آن‌ها دنیا را بی‌ارزش می‌دانند و به چیزهای ناچیز اعتنا نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: در دل جمعی از رهبران معنوی، این افراد حقیقی و زنده دل وجود دارند که در لباس‌های ساده و گمنام زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: به خودت زحمت فکر کردن به مسائل کوچک و مادی و اعتقادات دینی را نده، چرا که این دو همواره در یک لحظه و به سرعت تغییر می‌کنند و ثبات ندارند.

هوش مصنوعی: من فقط به جام می نگاه می‌کنم و چشم از آن برنمی‌دارم، مثل نرگس که فردا وقتی از خاک قبرم بیرون می‌آورند، دوباره به یاد می‌آورم.

هوش مصنوعی: اگر مردم بخواهند که من را از شهرم برانند، من هم تصمیم می‌گیرم که همه مردم را از شهرم برانم.

هوش مصنوعی: ای کسی که چهره‌ات را از دیده‌ی دیگران پنهان کرده‌ای، چهره‌ات را نشان بده زیرا دوستان در نگرانی به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: ظاهر زیبا و دلنشین تو را نمی‌توان به راحتی توصیف کرد و برای این که به خوبی این زیبایی را درک کنیم، لازم است که خود این زیبایی را بپذیریم و درباره‌اش صحبت نکنیم.

هوش مصنوعی: روز و شب، هر دو به زیبایی و جذابیت چهره و موی تو می‌نگرند و به خاطر آن، پرده‌های زرق و برق را کنار زده‌اند.