غزل شمارهٔ ۳۱۷

هوش مصنوعی: بهار جدید فرا رسیده است، ای محبوبم، زمانی برای لذت بردن از بهار را آغاز کن. گُل و برگ‌های تازه‌ای درست کن و حال و هوای صبحگاهی را به وجود بیاور.

هوش مصنوعی: غنچه‌ای که در باغ پنهان است، برگی را باز کرده است. عارف، نام آن پنهان را مشخص کن و برگی را باز کن.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به لذت شراب بنشینی، آن را با چشمان زیبا و خواب‌آلود بنوش. و اگر با محبتی همراهی می‌کنی، آن را به گونه‌ای شیرین و موزون با دلبر خود در میان بگذار.

هوش مصنوعی: گل لاله و گل نرگس در کنار هم نوشیدنی صبحگاهی می‌نوشند. ای مطرب، بیدار کن کسانی را که صبح زود در چمن هستند تا از زیبایی این لحظه لذت ببرند.

هوش مصنوعی: واقعا این زمان، فضایی دلپذیر و زیباست. به زودی صدای خوشی در این مکان دلنواز آغاز خواهد شد.

هوش مصنوعی: ای نسیم آرام، بگو به ساقی که راز عشق را از غنچه بشنود و صدای خوش بلبلان را به گلی که در باغ است برسان.

هوش مصنوعی: ای گل، باد جان خود را در عشق تو فدای تو می‌کند، اگر تو هم ناراحتی‌ای از عاشق زحمت‌کش خود داری، آن را نثار او کن.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و ظرافتت، به آرامی به سمت لب رود مایل شده‌ای، مانند قامت بلند و زیبای سرو که بر لب رود ایستاده است. زیبایی تو را به یاد سروهای ناز و دلربا می‌اندازد.

هوش مصنوعی: اگر مانند بلبلی بی‌خیال و خوشحال هستی، پس از آقایان بال و پر خود مست و عاشق شده و در هوای زیبای معشوقه‌ات پرواز کن.