غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که طعم لعل او همیشه بر لبم باشد و این خیال خام هیچ‌گاه از سرم نرود.

هوش مصنوعی: وقتی که در دل من احساسی به وجود نمی‌آید، فقط زمانی است که شراب می‌نوشم، و نمی‌توانم سر خود را بلند کنم مگر این‌که در جامی از شراب باشد.

هوش مصنوعی: اگر می‌دانم که یاد او در دل من است، حتی اگر باده‌ای بر گرفته باشم، برایم حلال است. اما اگر نسیمی به من برسد که بوی او را نداشته باشد، آن را ناپسند می‌شمارم.

هوش مصنوعی: گاهی به خاطر عطر خوش او به مسجد می‌روم و زمانی هم به میخانه. امیدم این است که با بوی او مست شوم، ولی نمی‌دانم این عطر از کجا می‌آید و به کدام سمت تعلق دارد.

هوش مصنوعی: اگر در میخانه نشانی از دوست پیدا کنم، از حرم بیرون می‌آیم و دیگر به آن مکان برنمی‌گردم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، من به کمال رسیده‌ام و بوی خوش می‌زید. به من جامی پر از می بده و کارهای ناتمامم را به پایان برسان.

هوش مصنوعی: زاهدان متعصب و خشک از چه نظر در جمع رندان و خوشگذران‌ها حضور دارند؟ اینجا فضایی خاص و خصوصی است و نمی‌توان درد و رنج عمومی را تحمل کرد.

هوش مصنوعی: دیگران ممکن است به نام و آبرو اهمیت دهند و آن را رعایت کنند، اما در نظر عارفان، این نام و آبرو اصلاً مهم نیست و حتی می‌تواند به نوعی بی‌اعتبار باشد.

هوش مصنوعی: دشمنان گفتند که خوشحالی و موفقیت دوست تو به ناکامی تو منجر خواهد شد، اما در نهایت، سلمان با وجود دشمنانش به آنچه که آرزویش بود رسید و خوشبخت شد.