غزل شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: گلی که زیبا و خوش‌عطر است، عاشق چهره‌ات به هزار طریق و شکل مختلف جلوه کرده است.

هوش مصنوعی: عشق تو چنان بر سرم تاثیر گذاشته که به حالت خضوع و فروتنی در آمده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ راه فراری از تیرهایی که می‌بارند وجود ندارد، چرا که از هر سو به سوی ما هجوم آمده‌اند.

هوش مصنوعی: این چشم ضعیف من می‌گفت که قلمم، در نوشتن به اندازه‌ای ضعیف شده که موئی در آن به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: سرو قدبلند و زیبایی که دل ما را شاد می‌کرد، حالا به مخالفت و ناشکیبایی برخاسته و نتوانسته با ما صادق باشد.

هوش مصنوعی: من در دل خود رازهایی از مشک و زیبایی زلف را پنهان کرده بودم که بوی آن در سخنانم حس می‌شد.

هوش مصنوعی: در آب به دنبال سر و بالای تو می‌گردد، مانند سلمان که در پی بلا و سختی آمده است.