غزل شمارهٔ ۳۷۵

هوش مصنوعی: بی‌تو زندگی‌ام خوشایند نیست، پس بیا. دور از تو، زندگی را به‌گونه‌ای می‌گذرانم که تو می‌دانی.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به نزد تو بیایم، اما اگر تو بیایی، می‌دانم که می‌توانی.

هوش مصنوعی: زندگی من فقط زمانی خوش و پر از ذوق بود که تو در کنارت بودم، و حالا بدون تو چنین شادی و لذتی را ندارم.

هوش مصنوعی: از شدت دوری تو، دلم مثل زغال پر از آتش شده است. این آتش پنهان به قدری قوی است که دیگر نمی‌توانم تحملش کنم.

هوش مصنوعی: از شدت درد و رنجی که دارم، لحظه‌ای مرا تنها نگذار. زیرا این درد، برای عاشقان مانند ابزار و وسایلی است که موجب حیات و زندگی آنها می‌شود.

هوش مصنوعی: در دوران جوانی‌ام، زمانی که از تو دور بودم، گذشت. اگر دوباره به سمت تو برگردی، من نیز دوباره به دوران جوانی‌ام برمی‌گردم.

هوش مصنوعی: در جشنی که به عشق اوست، جان باید خوش باشد و شادابی را احساس کند. اگرچه اگر نتواند خوش باشد، بهتر است که بار سنگینی را تحمل کند.

هوش مصنوعی: هرچند او از من دلزده است، ای نسیم، طوری عمل کن که این نامه هر چه که هست، به دور برسانی.

هوش مصنوعی: انگار که دل من، مانند نامه‌ای نوشته شده از طرف سلمان، در نبود تو می‌پیچد و می‌چرخد. حالا اگر او را بخوانی، چه چیزهایی در دل من نهفته است؟