غزل شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: تو با آن دو زلف سیاه خود به طرز زیبایی پیچ و خم‌هایی درست کرده‌ای، اما تو بار دیگر وقت مرا که پریشان و بی‌قرار است، به هم ریخته‌ای.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چشمانت از دور به تو نگاه می‌کنم، امروز که به ماه طعنه زدی و بر خودت زخم زبان زدی، بر من نچسب.

هوش مصنوعی: امروز همه به زینت‌ها و شیرینی‌ها مشغولند و از قیافه و حالت تو که شبیه عطر و گل است، تأثیر گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: شما به زندگی‌ام آسیب زده‌اید و سرگرمی‌ام را خراب کرده‌اید، اما چه می‌توان گفت وقتی خودت هم در این وضعیت هستی و دوباره به آن فضای خوشی بازگشته‌ای؟

هوش مصنوعی: من با وجود اینکه به عشق تو فکر می‌کنم و خودم را به عنوان یک قلم در نظر می‌گیرم، اما در واقع هیچ اطلاعی از وضعیت خودم ندارم و همچنان به عشق تو ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: از من که در آتش سوختم دوری کن! چرا که آتش دل سوخته من به سراغ تو آمده است.

هوش مصنوعی: من به قلبم که از خلوص و پاکی پر شده، نگاه می‌کنم و می‌بینم که همه چیز در روشنی و ارزش واقعی خود نمایان است، مانند سکه‌ای که بر روی آن طلا نشانده‌اند.

هوش مصنوعی: شب‌ها به خاطر غم تو، دل سلمان پر از غصه است. خواهش می‌کنم که به او کمک کنی، زیرا تو به شکار کبوتر مشغول هستی.