غزل شمارهٔ ۲۴

هوش مصنوعی: زیبایی خود را به کسی نشان نده، مگر در حالی که چشمانش پر از اشک باشد. در این دنیا، از خاک به عنوان نمادی از عشق و نیاز یاد کن، در کنار آب که نماد حیات است.

هوش مصنوعی: تو روشنایی بخش مجلس و محفل هستی، از من روی مگردان. مانند آب زلال فرات، مرا به فریب سراب دچار نکن.

هوش مصنوعی: کسی که محل سجده‌اش، خاک درگاه توست، هرگز سرش را به مسجد و محراب نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: نکن به خوشگذرانی و بی‌اهمیت گذراندن عمر، زیرا که سلمان با صرف وقت خود در این کار، دوران جوانی‌اش را به هدر داد.