غزل شمارهٔ ۳۲۴

هوش مصنوعی: قدم‌هایم به خاطر سختی‌ها خم شده و اشک‌هایم به خاطر محبت و توجهی که دریافت نکرده‌ام جاری است.

هوش مصنوعی: دل من هیچ تصویری جز خیال دوست را نمی‌پذیرد، که او می‌گوید آشناست.

هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که من به در خانه‌ات نشسته‌ام، ای دوست! آیا بر دل تو نگذشته که چرا من اینجا منتظر هستم؟

هوش مصنوعی: او می‌گفت: خواسته‌ی تو را از لب‌هایم برآورده می‌کنم، اما در حقیقت این خود جان من بود که به لب رسید و این تقاضا رواست.

هوش مصنوعی: دیشب از کنار من گذشت و با انگشت بر چشمانم گذاشت. به او گفتم: عاشق من، این کجا است؟

هوش مصنوعی: او تهدید می‌کرد، اما گفت که چشم من دل را از مردم می‌گیرد و درست است که این کار نادرستی است.

هوش مصنوعی: او به من ظلم و ستم می‌کند و من بر روی اشتباهات خود تأکید می‌کنم، در حالی که می‌دانم این کار غلط است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که بوی تو را از نسیم صبح نمی‌شنوم، نمی‌دانم که این بوی توست یا ناشی از ضعیف بودن نسیم صباست.

هوش مصنوعی: غم تو به دور دل من حلقه زده بود و احساس می‌کردم که قلبم بسته است. جانم گفت که نگران نباش، زیرا معشوق ما در اینجاست.

هوش مصنوعی: من تمام تلاش و کوشش خود را در راه او گذاشتم و از او خواستم که مرا بپذیرد، اما او پاسخ داد که این مسیر پر از درد و مشکل است و نمی‌داند چه باید بکند.

هوش مصنوعی: اگر از من پرسیده‌ای که چرا سلمان ناله می‌کند، کافی است به آینه نگاه کنی تا بفهمی دلیل آن چیست.