غزل شمارهٔ ۲۸۹

هوش مصنوعی: آستین خود را بالا بزن تا من بتوانم دامن خود را به دور بیندازم. پرده را کنار بزن تا حالت‌های پنهان من جلوه‌گر شود.

هوش مصنوعی: دل‌ها امشب مانند ذراتی در هوا می‌رقصند و به آرامی حرکت می‌کنند. ای جان، ای ماه درخشان، به این چرخش و شادابی ملحق شو.

هوش مصنوعی: به سراغ مسیر خوش‌سازی می‌روم و از راه محبت، نغمه‌ای دل‌نواز اجرا می‌کنم. از ساقی می‌خواهم که سنگینی یک رطل شراب را از دستانش بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر امشب صبح سردی در جمع گرم من بیفتد، با آهی از سینه بلند می‌شوم و چراغ صبح را خاموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من دوباره به دور لعل محبوبش باز می‌گردد و نمی‌دانم این دل باز چه خواسته‌اش از جانم است.

هوش مصنوعی: شکار زیبایی کمان ابرویم را کرده‌ام و اکنون این زخم بر دل من باقی مانده است. به من خرده نگیر که تیر عشق به من نشسته، زیرا من با این احساس قوی نسبت به معشوقم زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: بروم و نصیحت نکنید چون من در دنیای خودم غرق هستم و عقل و هوش را از دست داده‌ام. بهتر است به کسی دیگر مشاوره دهید چون حال من اکنون مناسب نیست.

هوش مصنوعی: اگر کسی تاج بر سرم بگذارد و مرا غلام خود کند، یا اگر به پاهایم بند بزند و من را اسیر کند، باز هم من فرمانروای خودم هستم و تحت فرمان کسی قرار نمی‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر کسی از شدت عشق و شیدایی به درگاه محبوب نزدیک شود، نباید او را سرزنش کرد. من، به عنوان یک مدعی، نمی‌دانم که در این حالت باید از خودم چگونه مراقبت کنم، مانند سلمان که از حال خود بی‌خبر بود.