غزل شمارهٔ ۳۲۸

هوش مصنوعی: چنانچه تو ما را به شدت تحت فشار قرار داده‌ای، لطفاً به یک‌باره از ما دور نشو. ممکن است یکبار دیگر حال ما بهتر شود و دوباره به روزهای خوب برگردیم.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید به بوی خوش زلف کسی دلبسته باشم؟ در حالی که در کنار آن، بی‌تاب و سرگردان در کوچه‌ها و خیابان‌ها جولان می‌زنم و دیوانه‌وار به دنبال او هستم.

هوش مصنوعی: من در حالتی شگفت و عاشق هستم و از زهد و پرهیزگاری بی‌خبرم. اگر کسی درباره من بد بگوید، مهم نیست، هر چیزی که می‌خواهی بگو.

هوش مصنوعی: ای کاش می‌توانستم به تو بگویم که دل‌های عاشقان مانند گوی در دستان تو می‌چرخد. اگر تمایل داری، می‌توانی نظری را بگویی.

هوش مصنوعی: از زمانی که ما از هم دور افتاده‌ایم، هیچ تفاوتی در احساسات‌مان وجود ندارد. اگر با دقت نگاه کنی، می‌بینی که هر دو نفر حس مشابهی داریم، حتی اگر فرق‌ها را مو به مو بررسی کنیم.

هوش مصنوعی: با موهای بلند و زیبای تو به خودم می‌نازم، اما تو می‌گویی که اگر راست می‌گویی باید مانند من در چمن، در جستجوی سرو (زیبایی) باشی.

هوش مصنوعی: شانه شکسته با زلف به هم ریخته صحبت می‌کند. آیینه را بردار تا حقیقت را به وضوح نشان دهد و شفاف بگوید.

هوش مصنوعی: شمعی که می‌تواند سخن بگوید، شبی داستانی را آغاز کرد. دود آن شمع به آسمان رفت و اشک‌هایش باعث شد که داستانش ادامه پیدا کند.

هوش مصنوعی: سلمان با یار خود هم‌پیمان شد و از دیگران ناامید گشت. برای لحظه‌ای ادعاهای دیگران را کنار بگذار و او را به ما و ما را به او بسپار.