غزل شمارهٔ ۳۶۹

هوش مصنوعی: گفتن آهنگم را جز باد و دوستانی که به تقلید از آن باد ماندگار نیستند، نمی‌زنم. تنها دوست من، شراب است که می‌تواند از دل من اندوه را ببرد و مرا شاد کند.

هوش مصنوعی: تنها چشم‌هایی که به چهره‌ی ما نگاه می‌کنند، آن را از اشک می‌نگرند و کسی در کار ما از روی انسانیت و محبت کاری نکرده است، حتی برای لحظه‌ای.

هوش مصنوعی: من از هر کسی زخم‌های زیادی خوردم و هیچ‌کدام بر من که نادار و بی‌نوا هستم، رحم نکردند. هر چقدر هم که تلاش کردم تا خودم را درمان کنم، باز هم بهبود نیافتم.

هوش مصنوعی: دل ما مملو از احساسات قوی عشق است و از همین منبع، اشک‌هایمان به دلمان می‌ریزد.

هوش مصنوعی: مست عشق، از همه چیز رهاست و از دو دنیا بی‌نیاز است، زیرا او در سر خود دنیایی دارد که به آن مشغول است.

هوش مصنوعی: پیش از این، در حالی که در برابر او ایستاده بودم، مشاهده می‌کردم که روی زمین غباری پدید آمده و در آسمان نشانه‌هایی از خمیده شدن وجود دارد.

هوش مصنوعی: سلمان، دل خود را به کسی نگو، مگر به خودت، زیرا امروز در زیر آسمان، درمانی وجود ندارد.