غزل شمارهٔ ۳۵۹

هوش مصنوعی: تو به سوی من می‌آیی و دل‌ها را از من می‌ربایی. در حالی که چهره‌ات را می‌پوشانی، اما دل‌ها را به طور مشهود به تصاحب خود می‌گیری.

هوش مصنوعی: عشق و محبت تو دل مرا از من گرفته و امروز که به تو فکر می‌کنم، حس می‌کنم که به شدت خسته و بی‌جان شده‌ام. با این حال، می‌دانم که در آینده هم حالم را بدتر می‌کنی و باز هم از من می‌گیری.

هوش مصنوعی: آنچه تو گفتی، ای دل، این است که من بالاتر از تو هستم. اما من این را نمی‌پذیرم، چون خودم را خیلی بالا نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: من برای زیبایی‌های زلف تو، حتی دین خودم را هم فدای می‌کنم، چون این زیبایی مرا به خاک می‌اندازد، اما تو وقتی به من نگاه می‌کنی، آن را نادیده می‌گیری.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم هدف تو از این که دل مرا می‌کشی چیست. بارها گفتی که نمی‌خواهی این کار را بکنی، اما باز هم این کار را انجام می‌دهی.

هوش مصنوعی: برای مدتی آرام باش و صبوری کن؛ من کارهایم را انجام می‌دهم و صبر و تحمل تو را از من می‌گیری.

هوش مصنوعی: من همچون وامق در عشق تو باخته‌ام و به خاطر این عشق، در بازی احساساتم گرفتار شده‌ام. اما چه فایده دارد این بازی احساسی وقتی که تو عذرا را با خود می‌گیری؟

هوش مصنوعی: هیچ فرد باهوشی برای رسیدن به تو، به سادگی و بدون چالش راه نمی‌رود. تو با زیبایی زلفت دل‌ها را به تنگنایی عمیق می‌کشی و آنان را در آنجا گرفتار می‌کنی.