غزل شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: باد ملایم به باغ می‌وزد و بوی تو را با خود می‌آورد، در حالی که در گلستان، داستان زیبایی چهره‌ات را نقل می‌کند.

هوش مصنوعی: هر زمان که به عشق تو خوشحالم، احساس می‌کنم که تمام دنیا برایم به خاطر یک تار موی تو ارزشمند است.

هوش مصنوعی: دل ضعیف من به بادی سرگردان است که با خود بوی تو را می‌آورد. حتی اگر این دل به همراه باد برود، باز هم به خاطر عطر توست که می‌رود.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و علاقه‌ام به تو به اینجا آمده‌ام، تا سر به زمین بگذارم و به عشق کسی که در خیابان تو قدم می‌زند، احترام بگذارم.

هوش مصنوعی: سر عارفان از می و معرفت پر است و این نوشیدن از سبوی تو باعث خوشحالی و شعف آن‌ها است.

هوش مصنوعی: امروز در جهان به گونه‌ای می‌گذرد که به خاطر شور و شوق تو، همه چیز از نظرها دور می‌شود.

دلم را مشکن زیرا که من دم به دم از گیسوان عطرآگین تو سخن میگویم. مشکین غلط است باید مشکن باشد.

هوش مصنوعی: ای سلمان، دیگر از چشمانت خون دل نریز، چرا که آب دریا از جوی تو می‌ریزد.