غزل شمارهٔ ۳۴۹

هوش مصنوعی: زندگی بدون لب‌های شیرین محبوب، هیچ لذتی ندارد و عمر گرانبها با عزیزان بدون خوشی نیست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به سراغ من نمی‌آید تا از احوالم بپرسد، فقط خیالم با من است. دیگر هیچ‌کس نیست که بر من منت بگذارد.

هوش مصنوعی: این بیمار در پی نوشیدنی شیرینی است که لب‌های محبوبش می‌تواند برایش درست کند. او به لب‌های محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که چطور این لب‌ها می‌توانند برایش شربتی خوشمزه و دلپذیر بیافرینند.

هوش مصنوعی: از درد تنهایی، جان شیرین به لب آمد تا به یاد او هر دو با هم گفت‌وگو کنند.

هوش مصنوعی: من آرزویی دارم که دوباره چهره محبوبم را ببینم. اگر در این آرزو بمیرم، دور از او، چه حسرت بزرگی است!

هوش مصنوعی: درون من شور و حال زیادی وجود دارد، ای پزشکان، سوالی دارم. در سفر به جایی، شخصی عزیز و مهم برایم هست، ای عزیزان، به من کمک کنید.

هوش مصنوعی: در آینده روزی می‌رسد که من به شادی و خوشحالی خواهم رسید و جانم را فدای آن روز می‌کنم که چنین خوشبختی برای من به‌وجود آید.

هوش مصنوعی: می‌خواهم جانم را به او بفرستم، کاش او هم جانم را داشت. در حلقه زلفش، آنقدر ارزشمند است که شبیه یک مروارید گرانبها به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: افراد بدگوی به دلایل مختلفی از او غیبت کردند و به همین خاطر سلمان به مدت یک یا دو روز از نظر ظاهر غایب شد.