غزل شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: روزی دل من به خاطر زیاده‌خواهی و بی‌رحمی کسی بسیار آزار دید و از آن فقط درد و رنجی به جا ماند که جز خون دل چیزی از من باقی نگذاشت.

هوش مصنوعی: ناله و فریاد من به قدری بلند و تأثیرگذار است که به آسمان می‌رسد. این ناله از عمق دل من برمی‌خیزد و فریاد من از آنِ دل ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: من دیگر برای دل‌باختگی‌های خودم تلاش نمی‌کنم و از این به بعد هرچه که پیش بیاید، می‌پذیرم و خودم را از همه‌چیز می‌شویم.

هوش مصنوعی: باد سردی که می‌وزد، چراغ زندگی‌ام را به خاموشی می‌کشد. حالا به عمرم نگاه کن که چگونه به سرعت از بین می‌رود، مانند چیزی که به باد سپرده شده است.