غزل شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: از تو سوالی دارم و نمی‌خواهم چیز بیشتری از آنچه هست، فقط به خاطر حال درونم که پر از درد است، به کمی تسکین نیاز دارم.

هوش مصنوعی: چرا من را از در خود می‌کنی؟ من چیزی از تو نمی‌خواهم، اما تو چیزی از من گرفته‌ای و من فقط خواهان مال خود هستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و نازک بینی آن دختران که بی‌دین هستند، جان و وجود خود را فدای عشق و محبتشان می‌کنم و از غم نگاه آنها قلبم به شدت می‌لرزد.

هوش مصنوعی: هر کسی اگر دردی داشته باشد، آرزو دارد که آن درد کمرنگ‌تر شود، اما من تنها کسی هستم که هر لحظه بیشتر و بیشتر به درد عشق نیاز دارم.

هوش مصنوعی: تو به من گفتی که وقتی به سفر می‌روی، بعد از مرگ می‌توانم تو را زیارت کنم. اما من پیش از آن زمان، همین حالا به تو نیاز دارم و می‌خواهم که در کنارم باشی.

هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور داری و بر دل‌ها حاکم هستی، نگاه نیکی به همه می‌کنی. اما فکر نکن که تنها من یک درویش هستم که به محبت تو نیاز دارم.

هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم راهی شوم، و برای عشق و غمش جانم را فدای او کنم. از دوستان نیک‌نظر کمک و همت می‌طلبم.