غزل شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: از کوی او بوی خوش نسیم به مشامم رسید و دل مرا به سوی آنجا برد.

هوش مصنوعی: دل چگونه می‌تواند از زنجیر زلف او رها شود، وقتی که نسیم صبح جان را به یک سمت می‌برد؟

هوش مصنوعی: درست خیال کن که اطراف او به اندازه کافی زیبایی وجود داشت، مانند پیراهنی که از میان یک توپ برمی‌خیزد!

هوش مصنوعی: به خاطر جذابیت و زیبایی خاصی که در چهره و زلف او وجود دارد، دل بسیاری از مردم به سمت او کشیده شده و تحت تأثیر قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: سروی بلند و زیبا که در نظر من قرار داشت، ناگهان از جلوی چشمانم ناپدید شد و به یکباره احساس کردم که همه چیزم را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: چه کسی راز آشفتگی ما را فاش کرد؟ مانند زلف او که باد، آن را به هر طرف می‌برد.

هوش مصنوعی: شاید زلف او به نسیمی که در حال عبور بود، در گوش او چیزی گفته و بویی برده باشد.

هوش مصنوعی: سلمان دلی داشت که اکنون گم شده است. چرا این دل گم شد؟ آیا آن لعل زیبای دل‌جویی که او را خوشحال می‌کرد، از او دور شده است؟