غزل شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: من با شهامت و بی‌پروا از تمام مشکلات دنیا و باورهای دینی‌ام عبور می‌کنم و در حالی که سرمست و ناخودآگاه هستم، به سمت کوی محبوبم حرکت خواهم کرد.

هوش مصنوعی: جانم را فدای او کردم، زیرا پیش از اینکه درد او از میان برود، از همه چیز عبور خواهم کرد.

هوش مصنوعی: از هوای خوش صبحگاهی در کوی عشق، روح من به زندگی می‌آید. من از نسیم صبحگاهی رو به سوی معشوق خواهم گذشت.

هوش مصنوعی: بعد از این، وقتی به سراغ عشق خوبان بروم، مانند قلم که بر روی کاغذ حرکت می‌کند، ابتدا از خودم عبور می‌کنم و به درونم نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: زندگی من در حضور او با یک نفس به پایان رسید، ای رقیب، چقدر می‌توانی درباره‌ی یک لحظه صحبت کنی که من در آن خواهم گذشت؟