غزل شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: دل من به عشق شدیداً گرفتار شد و محبوبم را در آغوش کشید. او بوسه‌ای به لبانم داد و جانم از تنم جدا شد.

هوش مصنوعی: وقتی دل متوجه شد که اشک‌ها مانند قافله‌ای در حال حرکت هستند، به جمع آن‌ها پیوست و از چشمانم ناپدید شد.

هوش مصنوعی: بلبل صدای ناله‌ام را در جدایی از یار شنید و به قدری تحت تأثیر قرار گرفت که فریادی زد و از حال خود رفت.

هوش مصنوعی: کسی که از محبوبش دور مانده، برای رسیدن به او تلاش می‌کند و برای پیدا کردن چیزی که او را به یاد محبوبش بیندازد، تمام کوشش خود را به کار می‌برد.

هوش مصنوعی: آن سرو زیبا وقتی از چمن سایه‌اش را برداشت، آتش گل خاموش شد و آب سمن نیز رفت.

هوش مصنوعی: از موهای تابدار او، لشگری جمع شده و پراکنده شده‌اند. آن لشگر به قصد جان من آمده و به سمت من می‌آید.

هوش مصنوعی: دل‌ها را شکست و در مقابل لشکر به راه افتاد و آن معشوقی که دل‌ها را می‌شکست نیز رفت.

هوش مصنوعی: چیزی که او به زبان نمی‌آورد، بسیار ارزشمند است. اما چه فایده‌ای از شنیدن آن می‌توان داشت، وقتی که کلامی که از دهانش خارج می‌شود، از دست رفته و دیگر قابل استفاده نیست؟

هوش مصنوعی: برگرد، زیرا عمر فقط یک نفس است و آن نفس، یک لحظه برای ورود و تغییر به وجود می‌آید و می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اگر سلمان از شوق او جانش را فدای او کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ عشق و دل‌باختگی او هرگز از جان و وجودش نمی‌رود، حتی اگر جسمش از دنیا برود.