غزل شمارهٔ ۲۸۲

هوش مصنوعی: من در سردرگمی هستم و نمی‌توانم از تو فرار کنم. تلاش می‌کنم تا خود را به دام تو بیندازم و به تو نزدیک‌تر شوم.

هوش مصنوعی: هر زخمی که از شمشیر تو به من می‌رسد، باید نمادی از قدرت و سلطنت من باشد، اما نمی‌دانم در نهایت چه سرنوشتی برای من رقم خواهد زد که با این قدرت مواجه می‌شوم.

هوش مصنوعی: پس از مرگ من، اگر روزی کسی بر سر قبرم بی افتد، با یاد تو مانند غباری از خاک بلند می‌شوم.

هوش مصنوعی: من آن‌قدر مجذوب و شیفته‌ی چهره‌ی شیرین تو هستم که حتی فکر و خیال داستان‌های بزرگ و افسانه‌ای هم برایم گنجایش ندارد.

هوش مصنوعی: جانم مانند آبی درهم و ناآرام به سمت تو روان است. نمی‌دانم تا کجا می‌توانم سروی را که به قد و قامت تو می‌ماند ببینم، و چطور می‌توانم خود را به پایش آویزان کنم.

هوش مصنوعی: نه در پی آن هستم که در کنار محبوبم باشم و از زندگی در کنار او لذت ببرم، و نه آنقدر بی تابم که بخواهم از درد دوری او فرار کنم.

هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا مرا از آتش جهنم می‌ترسانی؟ من مانند پروانه‌ای عاشق هستم که از آتش نمی‌گریزد.

هوش مصنوعی: از میان گفته‌های متعددی که سلمان بیان کرده، یکی را در ذهن داشته باش. زیرا این سخنان که به دلیری بیان می‌شود، از نزاکت و ارزش کمتری برخوردار نیستند.

هوش مصنوعی: بسیاری از مردم جوهر و ارزش کلام من را متوجه نشدند و به زودی فراموش کردند، اما بعد از من، سخنان من به یادها خواهد ماند و حکمت آن در دل‌ها خواهد نشست.